Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SO/Łd 4/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił B. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący otrzymał w 3 lutego 2021 r. informację o nieuwzględnieniu protestu. Informacja zawierała pouczenie o czternastodniowym terminie do wniesienia skargi do sądu. Termin ten upłynął 17 lutego 2021 r. a skarga została wniesiona 1 marca 2021 r.
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
W świetle postanowień zawartych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., uchybiony termin należy jednak przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki; strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Analizując okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy, nie wykazał bowiem braku winy w uchybieniu terminu.
Sąd podkreślił, że jedyną możliwością przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskującego, że dokonanie czynności w terminie nie było możliwe, z uwagi na taką nieprzewidywalną przyczynę.
Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu fakt poddania się samoizolacji z uwagi na pandemię COVID-19. Skarżący powołując się na okoliczność przebywania na samoizolacji nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o skierowaniu go do odbycia 14 - dniowej kwarantanny przez lekarza, czy też na mocy decyzji państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że nałożona przez niego samoizolacja była związana z kontaktem z osobą z pozytywnym wynikiem testu na COVID-19 i późniejszym podejrzeniem u niego samego tego wirusa, ale nie wskazał żadnych dowodów świadczących o stwierdzeniu u skarżącego podejrzenia COVID-19.
Skarżący nie wykazał nadto, że w celu wysłania stosownej korespondencji, nie mógł się posłużyć inną osobą np. domownikiem. Co więcej Sąd zwrócił uwagę, że wobec istniejącej możliwości wnoszenia pism procesowych w formie elektronicznej, obowiązek izolacji domowej nie stanowi przeszkody do terminowego złożenia skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- a. naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie dokonał czynności bez swojej winy, podczas gdy podstawa wniosku o przywrócenie terminu była okoliczność kontaktu z osobą z pozytywnym wynikiem na COVID-19 i wynikającym z tej przyczyny obowiązkiem poddania się izolacji, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie skargi w terminie, a zatem uchybienie terminu nastąpił nie z winy skarżącego,
- b. naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez wymaganie od skarżącego udowodnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku o przywrócenie terminu podczas gdy skarżący był zobowiązany tylko uprawdopodobnić te okoliczności, co uczynił w złożonym wniosku,
- c. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych sprawy poprzez przyjęcie, że okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu podane przez skarżącego nie uzasadniają przywrócenia terminu na złożenie skargi do Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ocena, czy zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z 2 lutego 2021 r. (art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a.).
Słusznie Sąd I instancji podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W przedmiotowej sprawie nie miały miejsce żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie tejże instytucji, takie jak: problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt I OZ 429/18, Lex 2945904).
Podniesiona przez skarżącego okoliczność, że poddał się samoizolacji z uwagi na kontakt z osobą z pozytywnym wynikiem testu na Covid-19 i późniejszym podejrzeniem u niego samego tego wirusa nie została poparta żadnymi dowodami. Skarżący nie przebywał w kwarantannie ani izolacji zleconych przez lekarza, czy też na mocy decyzji państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego.
Powyższe okoliczności świadczą, że skarżący nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z 2 lutego 2021 r. nastąpiło bez jego winy.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.