Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4588/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) odmówił M. G. i M. K., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący wraz z wnioskiem nie przedłożyli żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować ich aktualną sytuacje finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Nadesłana przez M. K. dokumentacja do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie oddaje całości sytuacji finansowej, nie wspominając o obu skarżących. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy obu skarżących, to obaj powinni uzasadnić dlaczego wykonanie aktu może spowodować powstanie negatywnych konsekwencji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji tj. sytuacja niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody alb spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy wykonanie decyzji narazi ich na nieodwracalną stratę i uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej a także pozbawi możliwości zaspokajania potrzeb rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami.
Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń.
We wniesionej skardze skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności wskazywanych we wniosku. Tak zredagowany wniosek nie pozwalał zatem na dokonanie jakichkolwiek ustaleń odnośnie możliwości finansowych strony, a w szczególności tego czy jest w stanie wygospodarować bądź pozyskać środki pieniężne na ewentualną spłatę wymaganych zobowiązań.
Zważywszy na powyższe uznać należało, że Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji