Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 424/20 pozostawił bez rozpatrzenia skargę "A." w W. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.
Sąd I instancji wskazał, że skarga z 9 lipca 2020 r. została przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – przesyłką nadaną w polskiej placówce pocztowej Warszawa 1 dnia 9 lipca 2020 r.
Wraz z odpowiedzią na skargę organ administracji nadesłał Urzędowe Poświadczenie Doręczenia zaskarżonego pisma. Zgodnie z poświadczeniem zaskarżone pismo uznano za skutecznie doręczone z dniem 23 czerwca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że badając zatem terminowość skargi złożonej w niniejszej sprawie, czternastodniowy termin – wprowadzony w art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, t.j. Dz. U. 2020, poz. 818, dalej: ustawa wdrożeniowa – liczyć należy od dnia doręczenia stronie skarżącej pisma Zarządu Województwa Śląskiego z 3 czerwca 2020 r.
Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia przedstawionego na wezwanie Sądu, pismo Zarządu Województwa Śląskiego z 3 czerwca 2020 r. zostało przesłane stronie skarżącej 8 czerwca 2020 r. i uznane za skutecznie doręczone z dniem 23 czerwca 2020 r. Natomiast skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym 9 lipca 2020 r. (data na kopercie, w której przesłano skargę – k. 105 akt sądowych). Wskazano, iż ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia skargi był dzień 7 lipca 2020 r., co oznacza, że skarga oddana w dniu 9 lipca 2020 r. została złożona po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązany był – na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy wdrożeniowej – pozostawić skargę bez rozpatrzenia, o czym orzekł w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie miała świadomości, że termin do złożenia skargi upłynął. System bowiem nie pokazuje informacji o uznaniu korespondencji za doręczoną ze wskazaniem daty uznania za doręczone. Skarżąca podniosła, że nieprawidłowe działanie systemu PeUP SEKAP, jest niezależne od strony, a polegające na tym, że system nie pozwala na odróżnienie poczty odczytanej od nieodczytanej oraz nie wyświetla informacji o uznaniu korespondencji za doręczoną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazuje na okoliczność świadczącą o braku świadomości o terminie doręczenia korespondencji zawierającej rozstrzygnięcie organu o nieuwzględnieniu protestu. Strona wskazuje na wadliwość systemu doręczania korespondencji urzędowej PeUP SEKAP, która spowodowała, że skarżąca nie miała wiedzy o terminie doręczenia przesyłki, bowiem system nie wyświetlił daty jej odbioru bądź daty uznania przesyłki za doręczoną.
W tym miejscu wskazać należy wskazać, że przepisy art. 46 § 3-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) określają sposób doręczenia pism w formie dokumentu elektronicznego. Pismo Zarządu Województwa Śląskiego zostało przesłane stronie skarżącej 8 czerwca 2020 r. i uznane za skutecznie doręczone z dniem 23 czerwca 2020 r. Od tej daty należało (zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej) liczyć 14-dniowy termin do wniesienia skargi, który w tej sprawie upłynął 7 lipca 2020 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącą w zażaleniu nie podważyły skutecznie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Z przedstawionego przez stroną wydruku z systemu PeUP SEKAP wynika wyraźnie data powiadomienia strony o możliwości odebrania zaskarżonego pisma, tj. 8 czerwca 2020 r. Z kolei przepis art. 46 § 6 stanowi, że w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że strona nie wiedziała o dacie uznania przesyłki za doręczoną (w sytuacji, gdy nie odebrano pisma zgodnie z pouczeniem, o którym mowa w art. 46 § 4 pkt 3 k.p.a.), bowiem wynika to z powszechnie obowiązujących przepisów.
Odnosząc się natomiast do argumentu zażalenia, że w czasie pandemii COVID-19 nastąpiła konieczność pracy zdalnej, co dodatkowo utrudniało wymianę informacji między pracownikami, mogąca doprowadzić do niezawinionych błędów. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie mają one wpływu na zachowanie terminowości we wnoszeniu środka zaskarżenia od orzeczenia skutecznie doręczonego.
W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy wdrożeniowej – pozostawił skargę bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.