Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3295/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [A.] Sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2016 r. [...] Sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z dnia [...] grudnia 2016 r. wezwano pełnomocnika strony wnoszącej skargę do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; oraz złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 27 akt sądowych).
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej [...] stycznia 2017 r. (data nadania pocztowego) nadesłał pełnomocnictwo, pełnomocnictwo substytucyjne oraz dalsze pełnomocnictwo substytucyjne. Nie nadesłał z kolei dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że w zakreślonym terminie nie usunięto braku formalnego skargi.
[...] Sp. z o.o. w W. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, podczas gdy pełnomocnik skarżącej w terminie uzupełnił brak formalny skargi poprzez złożenie szeregu pełnomocnictw i wydruku z rejestru KRS skarżącej.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż uzupełniono braki formalne skargi, poprzez załączenie szeregu pełnomocnictw i wydruku z rejestru KRS skarżącej. Podniesiono przy tym, iż z nieznanych przyczyn wydruk z rejestru KRS nie znajduje się w aktach sprawy.
Dodatkowo wraz z zażaleniem przedłożono wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakami formalnymi, bowiem skarżąca spółka nie złożyła pełnomocnictwa procesowego dla występującego w jej imieniu pełnomocnika oraz dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, do czego była zobowiązana treścią art. 29 i art. 37 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W sprawie Sąd I instancji, stwierdziwszy braki formalne wniesionej skargi, prawidłowo wezwał stronę do ich uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Termin przewidziany na uzupełnienie wskazanych braków wynosił 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwania. Przedmiotowe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] stycznia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – k. 27 akt sądowych, a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonych czynności procesowych upływał w dniu [...] stycznia 2017 r. Z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej zrealizował tylko jedno z wezwań Sądu I instancji, tj. nadesłał pełnomocnictwo, pełnomocnictwo substytucyjne oraz dalsze pełnomocnictwo substytucyjne.
Mając na uwadze, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa dla pełnomocnika, nie został uzupełniony w sposób wymagany przez Sąd I instancji, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
Możliwości samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni – wbrew stanowisku skarżącego - wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu Spółki konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego.
Za bezpodstawne również należało uznać twierdzenie pełnomocnika zawarte w zażaleniu, że na wezwanie Sądu I instancji załączył wydruk z rejestru KRS skarżącej spółki, a z nieznanych przyczyn brak go w aktach sprawy.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę z uwagi na nieusunięcie dostrzeżonego w niej braku formalnego i brak możliwości nadania jej dalszego biegu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.