Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 25 maja 2023 r., sygn. akt III SPP/Po 38/22 odrzucił zażalenie [...] (skarżącego) na postanowienie tego Sądu z 31 sierpnia 2022 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego WSA z 8 sierpnia 2022 r. o oddaleniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z 31 sierpnia 2022 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego WSA z 8 sierpnia 2022 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
WSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 maja 2023 r. stwierdził, że zażalenie na postanowienie Sądu z 31 sierpnia 2022 r. jest niedopuszczalne.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Postanowieniem WSA z 25 maja 2023 r., które zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 8 sierpnia 2022 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zaskarżone postanowienie z 31 sierpnia 2022 r. zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. W takim przypadku, WSA orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W sprawie Skarżący wniósł zażalenie od postanowienia z 31 sierpnia 2022 r., które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 25 maja 2023 r. jako niedopuszczalne, mając na uwadze wspomniany art. 260 § 2 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.
Jakkolwiek zażalenie nie zostało uzasadnione, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 291/13).
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w sprawie ani naruszenia prawa, ani błędnie dokonanej subsumpcji stanu faktycznego dokonanej WSA.
Sąd I instancji zasadnie odrzucił zażalenie, gdyż jest ono dopuszczalnym środkiem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do zaskarżenia postanowienia WSA z 31 sierpnia 2022 r., w związku z tym Sąd ten zobowiązany był zastosować art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i zażalenie odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.