Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 12 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Po 266/05 oddalił wniosek B. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu 7 stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z 4 lipca 2003 r., Nr [...] uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne [...] z 23 lipca 2002 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności faktycznych, na które się powołuje i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący, oprócz powołania się na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej oraz zawieszone postępowanie egzekucyjne, które może zostać skierowane do jego majątku, nie przedstawił żadnych danych umożliwiających dokonanie oceny czy wykonanie zaskarżonych decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynikają żadne dodatkowe okoliczności, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zaskarżoną decyzję, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.
Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że nie zgadza się z poglądem o odwracalności podjętych czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy egzekucja zostałaby skierowana do jego majątku ruchomego lub nieruchomego.
Ponadto skarżący zakwestionował zarówno wysokość należności celnych określonych w zaskarżonej decyzji, jak i prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Przesłankę w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć jako zagrożenie dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji niemożliwy jest powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam, gdzie wzruszenie aktu lub czynności w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
O wstrzymaniu aktu lub czynności Sąd orzeka na wniosek skarżącego. Wnioskodawca obowiązany jest zatem wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że okoliczności podane przez skarżącego są niekonkretne. Nie wystarczy bowiem wykazanie, że wykonanie decyzji wywoła uszczerbek w dochodach czy majątku skarżącego, lecz wykazanie zaistnienia okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na podstawie akt sprawy, NSA uznał, że okoliczności takie nie zostały wykazane, ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w zażaleniu skarżącego.
NSA podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, że zapłata wymierzonych należności celnych może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Skarżący nie wykazał, że jego sytuacja w niniejszej sprawie wymaga zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny brał pod uwagę fakt, że w rozpoznawanej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji już raz został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 maja 2005 r. Stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a., Sąd może zmienić lub uchylić postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności w razie zmiany okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący powinien podać okoliczności świadczące o takiej zmianie, czego jednak nie uczynił. Fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego wskazany przez skarżącego nie jest okolicznością spełniającą przesłanki z art. 61 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
M.M.