Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 765/19 odrzucił zażalenie S.S. w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2019 r., w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z 27 sierpnia 2019 r., Sąd oddalił skargę S.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 10 lutego 2020 r. Sąd odrzucił osobistą skargę kasacyjną strony skarżącej złożoną od opisanego wyroku Sądu.
Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. skarżący wniósł zażalenie od opisanego wyroku, jednocześnie składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2020 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie z dnia 28 lutego 2020 r., a Sąd postanowieniem z dnia 19 października 2020 r. utrzymał w mocy opisane zarządzenie z dnia 19 sierpnia 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając zażalenie wskazał, że w sprawie strona wprawdzie wniosła zażalenie w zakreślonym terminie i jednocześnie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, jednakże w toku postępowania wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na brak złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu PPF, do czego skarżący został wezwany, uznanym za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 21 lipca 2020 r., wezwaniem starszego referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2020 r.
Sąd w tej sytuacji stwierdził, że zażalenie z dnia 28 lutego 2020 r. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalna z tego powodu, że zostało sporządzone przez podmiot nieuprawniony, przy czym, w takim przypadku sporządzenie opisanego zażalenia osobiście przez osobę nielegitymowaną stanowi brak formalny, który nie może zostać skutecznie uzupełniony.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zaskarżając je w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji na wstępie zaskarżonego postanowienia, w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.).
Ponadto, w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, jednakże pomimo wezwania nie złożyła go na formularzu PPF. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalna z tego powodu, że zostało sporządzone przez podmiot nieuprawniony, przy czym, w takim przypadku sporządzenie opisanego zażalenia osobiście przez osobę nielegitymowaną stanowi brak formalny, który nie może zostać skutecznie uzupełniony.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.