Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1331/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie M. R. na postanowienie z dnia 6 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2017 r. o pozostawieniu wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w katalogu określonym w art. 194 § 1 p.p.s.a., brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy.
Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Zaznaczyć jednocześnie należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja powołanej wyżej ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 p.p.s.a. otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - art. 260 § 2 p.p.s.a.
Ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a.
Orzeczenie sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w tym przypadku jako sąd drugiej instancji.
W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia