Postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., I GZ 2/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. P. Spółki z o.o. w Cz.-Dz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 791/12 o zawieszeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi L. P. Spółki z o.o. w Cz.- Dz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Magdalena Bosakirska przewodniczący

Uzasadnienie

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 5 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 791/12, powołując się na art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. P. Spółki z o.o. w Cz.-Dz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] marca 2012 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 88.283,00 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym olejów smarowych objętych kodem CN 2710 17 71-83 i 2710 19 87-99 w okresie od [...] marca do [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że spółka złożyła skargę do WSA na decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym olejów smarowych zarzucając m.in. naruszenie art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. UE z dnia 23 marca 1992 r. L 76, s. 1 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 09, t. 1, s. 179 ze zm.) dalej powoływanej jako "dyrektywa horyzontalna". W skardze spółka argumentowała, że wyroby energetyczne zużywane w celach innych niż opałowe lub napędowe nie są objęte regulacjami unijnymi a nakładana w Polsce w tym okresie akcyza na oleje smarowe powoduje zwiększenie formalności związanych z przekraczaniem granic rozumianych jako wszelkie obowiązki nakładane na podmioty mocą przepisów prawa, tj. zgłoszenie o planowanym nabyciu, składanie zabezpieczeń akcyzowych czy prowadzenie odpowiedniej ewidencji.

WSA zawieszając postępowanie sądowe wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1017/10, przedstawił składowi siedmiu sędziów NSA do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy objęcie podatkiem akcyzowym wyrobów, o których mowa w art. 2 pkt 2 w związku z poz. 4 załącznika nr 2 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.), w tym produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, mieści się w upoważnieniu do wprowadzenia lub utrzymania podatków, określonym w art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. UE. L 92.76.1)?".

W ocenie Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie tego ogólnego zagadnienia prawnego ma istotne znaczenie dla określenia zakresu obowiązujących w chwili obecnej regulacji krajowych, będących podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Stan prawny w tym zakresie jest podobny, chociaż, jeśli chodzi o przepisy krajowe, wynika z innych aktów prawnych.

II

Zażaleniem z dnia [...] listopada 2012 r., L. P. Spółka z o.o. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie. Argumentowała, że problem prawny przedstawiony do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA dotyczy innych stanów faktycznych niż ten, który ma być przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy zastosowanie znajdują bowiem przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), z których wynika, że w przypadku dokonywania wewnątrzwspólnotowych nabyć olejów smarowych nakładane są na podatników – wbrew normom prawa unijnego – uciążliwe obowiązki administracyjne. Są to zatem inne obowiązki niż poddane pod rozwagę składu siedmiu sędziów NSA. Skoro tak, to zawieszenie postępowania i oczekiwanie na podjęcie uchwały przez NSA było niezasadne.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania również wtedy, gdy zostało skierowane pytanie prawne na tle innej sprawy zawisłej przed sądem dotyczące rozbieżności występujących w orzecznictwie lub zagadnienia prawnego w celu podjęcia uchwały przez skład rozszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.p.s.a.).

Zawieszenie postępowania w takiej sytuacji podyktowane jest szeroko rozumianą ekonomią procesową oraz faktem, że zwłoka w postępowaniu wywołana oczekiwaniem na uchwałę jest niewielka, natomiast samodzielne rozstrzygnięcie przez Sąd pierwszej instancji problemu postawionego w pytaniu prawnym rodzi ryzyko niezgodności z późniejszą uchwałą i uchylenie z tej przyczyny wyroku przez Sąd drugiej instancji związany treścią uchwały. W tym stanie rzeczy uzasadniony jest pogląd, że w świetle treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego podjęcia uchwały.

W sprawie niniejszej skarżąca stawia zarzut naruszenia przez przepisy krajowe art. 3 ust. 3 dyrektywy horyzontalnej, zatem sposób rozumienia powołanego przepisu ma znaczenie zasadnicze dla rozstrzygnięcia, czy przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym nakładają w sposób niezgodny z prawem unijnym uciążliwe obowiązki administracyjne na podmiot nabywający w handlu wewnątrzwspólnotowym oleje smarowe.

Podkreślić należy, że odpowiadając na wyżej przedstawione pytanie prawne Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, działając na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 i art. 264 § 1 p.p.s.a., w uchwale z 29 października 2012 r., sygn. akt I GPS 1/12, stwierdził, że "Objęcie podatkiem akcyzowym wyrobów, o których jest mowa w art. 2 pkt 2 w związku z pozycją 4 załącznika numer 2 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.), w tym produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, mieści się w upoważnieniu do wprowadzenia lub utrzymania podatków, określonym w art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. UE. L 92.76.1).". W uzasadnieniu uchwały skład siedmiu sędziów NSA stwierdził m.in., że: "(...) podkreślić należy, że art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej nie odnosi się do zwiększenia jakichkolwiek formalności, ale wskazuje, iż dotyczy jedynie formalności związanych konkretnie z faktem przekroczenia granicy w handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi. [...] Uzupełniając tę argumentację należy w tym miejscu także podkreślić, że w art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej mowa jest nie o "powstaniu formalności", czy też o "spowodowaniu formalności" ale o "spowodowaniu zwiększenia formalności". Oznacza to, że przepis ten w zasadzie wyklucza wprowadzenie dodatkowych formalności i wskazuje, że zakaz zwiększenia formalności zakłada, że pewien poziom formalności jest dopuszczalny.". W ten sposób NSA przedstawił sposób rozumienia art. 3 ust. 3 dyrektywy horyzontalnej i podkreślił, że przepis ten z założenia dopuszcza pewien poziom formalności.

Mając na uwadze treść skargi, treść pytania prawnego, a także treść podjętej już uchwały, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawieszając postępowanie do czasu podjęcia uchwały, gdyż jej treść wpływa na wynik niniejszego postępowania.

Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że gdyby zażalenie w sprawie niniejszej nie zostało wniesione, to wobec faktu, że uchwała została podjęta 12 października 2012 r., postępowanie sądowe zostałoby już podjęte, a pewnie także zakończone.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za nieuzasadnione i działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.