Uzasadnienie
Przewodniczący V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt V KO/Wa 51/21 na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania pismo I.B. z dnia 15 stycznia 2021 r.
Sąd I instancji wskazał, że I. B. wniósł do WSA w Warszawie, za pośrednictwem P. P. S.A. pismo z 15 stycznia 2021 r. (data nadania 18 stycznia 2021 r.).
Zarządzeniem z dnia 2 marca 2021 r. wezwano I. B. do sprecyzowania pisma z 15 styczna 2021 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez wskazanie, czy stanowi ono skargę do WSA w Warszawie, a jeśli tak, to jednocześnie do wskazania organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy, numeru i daty zaskarżonego aktu lub określenie zaskarżonej czynności/bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W piśmie z 2 kwietnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z 2 marca 2021 r., I. B. oświadczył, iż "organem którego działalności dotyczy skarga jest karkołomna konstrukcja, złożona z P. P. Centrum Obsługi Finansowej oraz KRRiT". Ponadto stwierdził: "Nie rozumiem o jaki numer chodzi - na wszelki wypadek podam kilka:
- 1. nr zawiadomienia [...] z dnia 15.05.2020 2.[...] z dnia 12.05.2020
- 3. [...] zdnia 19.11.2020
- 4. [...] z dnia 12.11.2020".
Sąd I instancji wskazał, że I. B. pomimo wezwania Sądu nie sprecyzował pisma w sposób umożliwiający identyfikację zarówno przedmiotu zaskarżenia jak i organu, którego ono dotyczy, co uniemożliwia sprawie nadanie dalszego biegu.
Biorąc pod uwagę zarówno treść pierwotnie złożonego pisma z 15 stycznia 2021 r. jak i jego "sprecyzowanie" z 2 kwietnia 2021 r., a także będących w posiadaniu Sądu akt administracyjnych sprawy, nie sposób ustalić faktycznego przedmiotu zaskarżenia.
Zarówno tytuł pisma z 15 stycznia jak i pisma 2 kwietnia 2021 r., tj. "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - wniosek" w żaden sposób nie precyzują faktycznego żądania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł I. B. wskazując, że pismem z dnia 2 kwietnia 2021 r. wyczerpująco sprecyzował i doprecyzował wszystkie wymagalne informacje do nadania prawidłowego biegu sprawie.
Syndyk masy upadłości I. B. w upadłości wstąpił do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego i podtrzymał wniesione zażalenie I. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej, przy czym za niezachowanie warunków formalnych należy uznać sytuację, gdy pismo strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych i jednocześnie brak jest możliwości racjonalnego ustalenia, jakie jest żądanie wnoszącego to pismo (por. postanowienia NSA z 11.02.2011 r., I OZ 97/11, Lex nr 1070919 oraz z 24.01.2012 r., I OZ 37/12, Lex 1107873).
Według art. 47 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.
Mając na uwadze treść powyższych przepisów wskazać trzeba, że prawidłowe określenie zakresu żądania jest obowiązkiem strony, zaś sąd administracyjny powinien poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania pisma pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Strona wezwana do sprecyzowania pisma procesowego które złożyła powinna zastosować się do wezwania sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków pisma procesowego jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony i w przypadku niewskazania charakteru pisma i niesprecyzowania przedmiotu żądania decydować za stronę, jakie było jej żądanie. Wskazać należy, że Sąd nie jest inicjatorem postępowania, nie jest zatem jego rolą sugerowanie, czy wskazywanie stronie przedmiotu zaskarżenia.
Sąd udziela stronie jedynie niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, pozostawiając jej wybór konkretnego zachowania (por. orzeczenia o sygn. akt II OZ 982/20, I OZ 639/20, II OZ 1048/20, baza orzeczeń cbois).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji wobec nieprecyzyjnej treści pisma procesowego z dnia 15 stycznia 2021 r. powziął wątpliwość co do charakteru pisma procesowego i przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji prawidłowo, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwał stronę I. B. do wskazanie, czy pismo strony z dnia 15 stycznia 2021 r. stanowi skargę do WSA w Warszawie, a jeśli tak, to jednocześnie do wskazania organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy, numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub określenie zaskarżonej czynności/bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Wezwanie to zostało odpowiednio i jasno sformułowane, jak również zawierało stosowne pouczenie o skutkach jego niewykonania w wymaganym terminie. Strona odpowiadając na wezwanie Sądu nie sprecyzowała pisma w sposób umożliwiający identyfikację zarówno przedmiotu zaskarżenia jak i organu, którego ono dotyczy. Brak ten uniemożliwił natomiast podjęcie przez Sąd czynności wynikających z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dalsze prowadzenie postępowania, a w konsekwencji stanowiło podstawę do pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Skarżący odpowiadając na wezwanie Sądu wskazał daty i numery różnych pism kierowanych do I. B. przez P. P. S.A., a informujące o postępowaniu egzekucyjnym (w tym numer i daty tytułu wykonawczego, będącego podstawą prowadzonej egzekucji). Są to twierdzenia mające charakter ogólnikowy, co uniemożliwia zidentyfikowanie konkretnej czynności, której dotyczy pismo. Tymczasem wezwanie kierowane do strony było precyzyjne i zobowiązywało stronę do dokładnego wskazania organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy, numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub określenie zaskarżonej czynności/bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W ocenie NSA, strona nie udzieliła precyzyjnej odpowiedzi na tak sformułowane wezwanie wobec czego Sąd I instancji miał prawo pozostawić pismo bez rozpoznania na podstawie art. 47 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.