Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 965/19 oddalił skargę P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] września 2019 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W zakreślonym prawem terminie skarżący wystąpił o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem.
Następnie w piśmie z 7 marca 2020 r., złożonym za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, P. wystąpił o uzupełnienie i sprostowanie wyroku z 6 lutego 2020 r. oraz o uzupełnienie i sprostowanie uzasadnienia tego wyroku poprzez zawarcie szeregu stwierdzeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 26 marca 2020 r. odrzucił wniosek P. o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) i odmówił sprostowania wyroku i jego uzasadnienia na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I GZ 119/20 oddalił zażalenie P. na powyższe postanowienie.
Niezależnie od postępowania zażaleniowego P. wnioskiem z 23 kwietnia 2020 r. wniósł o uzupełnienie postanowienia z 26 marca 2020 r. oraz jego uzasadnienia.
Zarządzeniem z 22 września 2020 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie w jakim zakresie Sąd nie orzekł o całości wniosku albo nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według ustawy winien był zamieścić z urzędu.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że w wyroku Sąd winien zawrzeć szereg stwierdzeń dotyczących uchybień w prowadzonej egzekucji oraz bezprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 października 2020 r. odmówił skarżącemu uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie z 26 marca 2020 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, rozstrzyga o całości wniosku skarżącego, tj. w przedmiocie uzupełnienia wyroku oraz jego sprostowania, a z przepisów ustawy nie wynika, że w wydanym postanowieniu Sąd winien z urzędu zawrzeć dodatkowe orzeczenie. Ponadto Sąd wskazał, że argumentacja wniosku w istocie dotyczyła kwestii merytorycznych, do których Sąd odnosił się zarówno w treści wydanego w sprawie wyroku, jak i treści postanowienia z 26 marca 2020 r.
P. wniósł zażalenie na to postanowienie domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei art. 166 p.p.s.a. stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
Należy przyznać rację Sądowi I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26 marca 2020 r. Sąd ten, orzekając o odrzuceniu wniosku P. o uzupełnienie wyroku i odmawiając sprostowania wyroku i jego uzasadnienia, w pełnym zakresie rozstrzygnął rozpoznawaną sprawę wpadkową.
Na marginesie już tylko Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że argumentacja skarżącego przedstawiona zarówno na etapie rozpatrywania jego wniosku o uzupełnienie postanowienia z 26 marca 2020 r., jak i w zażaleniu na postanowienie z 19 października 2020 r. jest w zasadzie tożsama i stanowi wyłącznie polemikę z treścią sentencji i uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lutego 2020 r. oraz postanowienia z 26 marca 2020 r.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.