Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 11 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3881/21 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP lub skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS lub organ) z 21 maja 2021 r., nr 1401-IEE3.711.1.21.2021.11.ŁS, w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego - w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z dnia 22 grudnia 2020 r. zaś w pkt 2. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach WSA wskazał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 - dalej: rozporządzenie). WSA zaznaczył, że na łączną kwotę 580 zł składają się: stały wpis sądowy w wysokości 100 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.
Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku, domagając się jego zmiany poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dalszej kwoty 3 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, a także kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik PARP wniósł o jego uchylenie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji stawki w "innej sprawie" w kwocie 480 złotych podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych tj. § 14 ust 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo określił koszty postępowania sądowego należne od organu na rzecz skarżącej, reprezentowanego przez radcę prawnego w sprawie, w której uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji - wydanych w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji wynoszą w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna – 480 zł.
W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, a nie jak się tego domaga skarżąca - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia. Na zasądzone koszty postępowania w kwocie 580 zł składały się zatem: wpis od skargi – 100 zł oraz stawka minimalna – 480 zł. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżąca uiszczając wpis od skargi w niniejszej sprawie z własnej inicjatywy (bez wezwania) wpłaciła 100 zł, czyli wpis stały.
Zważywszy na powyższe podnieść trzeba, że skoro od skargi na postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi pobierany jest wpis stały, to obliczenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika następuje wedle reguły określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Oznacza to, iż – uchylając zaskarżone postanowienie - w sposób prawidłowy Sąd I instancji zasądził na rzecz skarżącej Agencji zwrot kosztów postępowania w kwocie 580 zł. Koszty te są konsekwencją uwzględnienia skargi i przysługują skarżącej, o ile wyrok, w którym zostały one zasądzone nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego w wyniku jego kontroli instancyjnej.
Na marginesie wskazać można, że skarżąca nie tylko nie kwestionowała wysokości wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (wpis stały), ale wręcz sama w skardze wskazała wysokość tego wpisu w tej kwocie i taki wpis uiściła.
W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie naruszył prawa, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie o kosztach.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.