Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 961/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) odrzucił skargę D. M. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 sierpnia 2021 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej po wznowieniu postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 3 grudnia 2021 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 listopada 2021 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 8 grudnia 2021 r. Do dnia upływu terminu, tj. 15 grudnia 2021 r. skarżący wpisu nie uiścił.
Pismem z 15 grudnia 2021 r. skarżący zwrócił się do WSA o zwolnienie od wniesienia wpisu od skargi.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy (sygn. VIII SPP/Wa 212/21), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 1 marca 2022 r., a wykonanym 7 marca 2022 r., wezwano ponownie skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z 17 marca 2022 r. zwrócił się do WSA o odroczenie terminu płatności wpisu do skargi.
W odpowiedzi na pismo skarżącego, poinformowano, że termin do uiszczenia wpisu sądowego nie podlega przedłużeniu ani odroczeniu.
W związku upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi oraz brakiem jego opłacenia, WSA postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
D. M. złożył zażalenie na powyższe orzeczenie, zarzucając mu naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu, zasad dobrej legislacji oraz naruszenie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej art. 47-50. Wskazał, że prawo do sądu nie może być iluzoryczne. Podmioty niemogące ponosić kosztów opłat sądowych ze względu na brak środków na ich poniesienie – zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu krajowego – nie mogą być narażane na skutki niezasadnego stosowania w stosunku do nich rozszerzonej wykładni norm prawnych, które w swej istocie powinny zapewniać im prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 1 marca 2022 r. – w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy – wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ustawowy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 17 marca 2022 r. Strona nie uiściła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Argumenty zażalenia nie podważają dokonanej oceny, ponieważ skarżący nie kwestionuje faktu nieopłacenia skargi. Przeciwnie, podnosi w zażaleniu, iż nie ma środków do uiszczenia wpisu. Wobec tego należy podkreślić, że w związku z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zasadności odrzucenia skargi z powodu jej nieopłacenia. Nie doszło tym samym do pozbawienia strony prawa do sądu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 961/21, w ten sposób, że w miejsce błędnej nazwy organu "Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa" wpisano prawidłową nazwę "Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa" oraz w miejsce błędnej daty i numeru decyzji "14 kwietnia 2021 r., nr ONW/59/2021" wpisano "30 sierpnia 2021 r. nr 89/2021".