Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 15 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 153/06 w sprawie z wniosku J. S. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z 25 stycznia 2006 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu z 13 lipca 2005 r., Nr [...] stwierdzającą powstanie długu celnego i określającą kwotę tego długu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że obowiązek wykazania wystąpienia przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący w uzasadnieniu wniosku nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji, tj. że skarżący poniósłby znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Sądu dla uznania istnienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie wystarczy wystąpienie jakiejkolwiek szkody. Skarżący powinien wykazać, że byłaby to znaczna szkoda. W przedmiotowej sprawie strona ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.).
Skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd odmawiając wstrzymania wykonania decyzji nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przesłanek, które uniemożliwiają na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem skarżącego Sąd błędnie powiązał możliwość wstrzymania wykonania decyzji z występowaniem następstw niekorzystnych dla jego interesu, gdyż ustawa wiąże tę możliwość wyłącznie z występowaniem przesłanek wymienionych w przepisie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. NSA stwierdził, że przepis ten daje organowi, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, możliwość wstrzymania tych aktów. Natomiast po przekazaniu skargi do sądu, sąd orzeka na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Przesłankę w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć jako zagrożenie dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji niemożliwy jest powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie. Tam natomiast, gdzie wzruszenie w postępowaniu sądowym aktu lub czynności przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
O wstrzymaniu aktu lub czynności Sąd orzeka na wniosek skarżącego. Wnioskodawca obowiązany jest zatem wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie podał żadnych okoliczności, mogących przesądzić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Po przeanalizowaniu akt sprawy, NSA uznał, że okoliczności takie nie zostały wykazane ani we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ani w zażaleniu skarżącego. NSA podziela zatem pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. rozpoznaje zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.