Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SA/Wr 2332/13 na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił A. C. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. odrzucił skargę A. C. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1500 zł. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu i opłacił wpis. Oceniając wniosek Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, gdyż dopuścił się niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw. Okoliczność, że A. C. powierzył opłacenie wpisu swojemu pracownikowi, a pracownik – mając dwa wezwania do uiszczenia wpisu, dotyczące dwóch różnych spraw, wykonał tylko jedno z nich, zaś drugie potraktował jako kopię (mimo wyszczególnionych na wezwaniach różnych kwot wpisu i różnych sygnatur sprawy) – wyłącza możliwość przywrócenia terminu. W ocenie Sądu, gdyby skarżący dołożył należytej staranności, to wezwania zostałyby odczytane poprawnie i wpis w tej sprawie opłacono by w terminie.
W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) złożonym w dniu 23 kwietnia 2014 r. A. C. domagał się uchylenia postanowienia WSA we W. z dnia 7 kwietnia 2014 r. i przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak również zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Argumentował, że zawinienie w uchybieniu terminu nie obejmuje osoby trzeciej, której skarżący powierzył dokonanie określonej czynności procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKW 273/99, publik. OSNAP z 2000 r. nr 20, poz. 757).
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku.
NSA podziela pogląd prawny wyrażony w postanowieniu sądu kasacyjnego z dnia 29 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GZ 17/14 (dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że osoba prowadząca działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu. W judykaturze ukształtował się jednolity pogląd, że wszelkie uchybienia, w tym niestaranność, których dopuścił się pracownik nie zwalniają od odpowiedzialności osoby prowadzącej działalność gospodarczą – pracodawcy, który odpowiada za należytą pracę swoich pracowników.
Rację ma zatem Sąd I instancji, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu wskazując wyłącznie, że nie ponosi odpowiedzialności za wadliwe działanie swojego pracownika, któremu powierzył opłacenie wpisu od skargi i który tego zadania należycie nie wykonał.
Prowadzi to do wniosku, że argumentacja zażalenia jest zupełnie chybiona i jako nietrafna nie mogła znaleźć aprobaty NSA, tym bardziej, że wnoszący zażalenie jest reprezentowany w tej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, który w ramach realizacji obowiązków zawodowych powinien znać nie tylko przepisy prawa m.in. w zakresie przywrócenia terminu, ale także, a może przede wszystkim praktykę ich stosowania.
Mając na uwadze powyższe NSA na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.