Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt I SA/Lu 127/14 na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił Z. G. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. odrzucił skargę Z. G. z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego w terminie. Brak skargi polegał na tym, że skarżący nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia. Złożył jednak wniosek o przywrócenie terminu. Oceniając ten wniosek Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, gdyż wezwanie do uzupełnienia braku skargi odebrał dorosły domownik skarżącego w dniu 3 marca 2014 r., a skarżący w okresie 23 lutego – 8 marca 2014 r. przebywał w [...], zaś termin do uzupełnienia braku skargi upływał 10 marca 2014 r. Sąd stwierdził więc, że po zakończeniu pobytu w [...] skarżący miał jeszcze dwa dni na wykonanie wezwania. Mimo to wezwanie wykonał 12 marca 2014 r. (dwa dni po terminie), a powołując się tylko na pobyt we wskazanej placówce nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) w dniu 2 czerwca 2014 r. Z. G. domagał się uchylenia postanowienia WSA w L. z dnia 8 maja 2014 r. i przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Argumentował, że uchybił terminowi jedynie 2 dni, zaś wartość przedmiotu zaskarżenia znajduje się w aktach sprawy, a zatem nie powinien ponosić tak daleko idących konsekwencji prawnych jak odrzucenie skargi tylko dlatego, że tej wartości nie określił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Wyjaśnić należy, że kontroli NSA nie podlega postanowienie WSA w L. z dnia 20 marca 2014 r. o odrzuceniu skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] grudnia 2013 r., od którego przysługuje skarga kasacyjna, tylko postanowienie tego Sądu z dnia 8 maja 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, od którego skarżący wniósł zażalenie. Oznacza to, że NSA nie ma podstaw do wniknięcia w istotę sprawy i rozstrzygnięcia, czy zasadne było odrzucenie skargi z powodu błahego – zdaniem skarżącego – uchybienia formalnego w postaci braku podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, przy uwzględnieniu, że wartość ta jednoznacznie wynika z akt sprawy. W ramach zażalenia NSA zbadał jedynie postanowienie WSA w L. z dnia 8 maja 2014 r. i uznał, że jest ono prawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKW 273/99, publik. OSNAP z 2000 r. nr 20, poz. 757).
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku.
Jak trafnie przyjął Sąd I instancji skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Bezsprzecznie wiadomość o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi powziął 8 marca 2014 r., czyli bezpośrednio po powrocie z placówki leczniczej, w której przebywał w dniach 23 lutego – 8 marca 2014 r. Termin do wykonania wezwania upływał 10 marca 2014 r. Skarżący wykonał wezwanie 12 marca 2014 r., więc z uchybieniem terminu, i nie podał ani przed Sądem I instancji ani w zażaleniu wniesionym do NSA, żadnych przeszkód faktycznych w terminowym wykonaniu wezwania. Prowadzi to do wniosku, że wykazał się zarówno niestarannym działaniem, jak i niedbalstwem w prowadzeniu własnych spraw. Nie podważył zatem skutecznie oceny prawnej dokonanej przez WSA w L. w postanowieniu z dnia 8 maja 2014 r., poddanym kontroli kasacyjnej w tej sprawie.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.