Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną P. J. & M. spółki jawnej w P. od wyroku tego Sądu z dnia 11 stycznia 2017 r. wydanego w sprawie skargi wymienionej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie opłaty paliwowej.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik spółki P. J. & M. w związku z wywiedzioną od powołanego wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. skargą kasacyjną wezwany został do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem tego wniosku dla strony przeciwnej w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W terminie zakreślonym w wezwaniu pełnomocnik skarżącej kasacyjnie spółki przedłożył pismo, w którym zawarł żądany wniosek. Pismo to jednak zostało nadesłane bez odpisu dla strony przeciwnej.
Sąd I instancji wskazując na treść art. 176 § 1 i 2 oraz art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że pomimo prawidłowego wezwania pełnomocnik skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi, brak ten, wobec niezłożenia odpisu pisma zawierającego oświadczenie odnośnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie lub jej zrzeczenia się przez stronę, nie został należycie uzupełniony.
P. J. & M. spółka jawna w P. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 47 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu niesunięcia braków formalnych w postaci niezłożenia odpisu pisma z dnia 15 maja 2017 r., zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w ciągu 7 dni od wezwania – podczas, gdy brak odpisu ww. pisma dla organu nie jest brakiem istotnym, który mógł zostać uzupełniony przez Sąd we własnym zakresie, np. wykonanie dodatkowej kopii przesłanego przez stronę egzemplarza, przez co nie powodowałby niemożności nadania sprawie dalszego biegu.
Podnosząc ten zarzut strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym stanowi art. 176 § 2 p.p.s.a. Wobec tak sformułowanych wymogów w stosunku do skargi kasacyjnej zastosowanie mieć będą regulacje przewidziane w Dziale III Rozdziale 1 Pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności art. 47 § 1 p.p.s.a., określający, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom (...).
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - art. 177a p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji wywiedziona przez stronę skarga kasacyjną nie zawierała oświadczenia, o którym mowa w art. 176 § 2 p.p.s.a., wobec czego pełnomocnik spółki prawidłowo został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego wniesionego środka odwoławczego oraz do przedłożenia odpisu pisma zawierającego oświadczenie stanowiące uzupełnienie braku formalnego, dla strony przeciwnej.
Jak również trafnie zauważył Sąd I instancji pełnomocnik skarżącej kasacyjnie w zakreślonym w wezwaniu terminie przedłożył pismo mające stanowić uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej, jednakże brak ten nie został należycie uzupełniony. Pełnomocnik skarżącej spółki złożył bowiem jedynie oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jednakże nie zastosował się do nałożonego przez Sąd I instancji wymogu nadesłania odpisu pisma dla strony przeciwnej zawierającego to oświadczenie.
W niniejszej sprawie wezwanie było precyzyjne i zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika (k: 171).
Z uwagi na powyższe, tylko częściowe uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej, skutkowało prawidłowym odrzuceniem przez Sąd I instancji skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. Przepis ten, bowiem jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zauważyć również należy, że pismo profesjonalnego pełnomocnika spółki P. J. & M. z dnia 30 maja 2017 r., zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, nie zawierało oświadczenia aby odpis tego pisma doręczono stronie przeciwnej albo został on nadany przesyłką poleconą (art. 66 § 1 p.p.s.a.), co mogłoby skutkować przyjęciem, że strona przeciwna uzyskała wiedzę odnośnie woli strony skarżącej kasacyjnie co do trybu rozpoznania jej skargi kasacyjnej, a co jest istotne w świetle treści art. 182 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Zauważyć również należy, że podniesione przez autora zażalenia tak w zarzucie jak i jego uzasadnieniu stanowisko, że brak formalny, którego skutkiem było odrzucenie skargi kasacyjnej, mógł być "uzupełniony przez Sąd we własnym zakresie np. wykonanie dodatkowej kopii przesłanego przez stronę egzemplarza (...)", nie znajduje jakichkolwiek podstaw w przepisach ustawy procesowej – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w powołanym art. 47 tej ustawy, w sposób precyzyjny określa obowiązki strony wnoszącej pismo w postępowaniu sądowym, w zakresie tak samego pisma jak i jego załączników. Mając zaś na uwadze treść art. 49 p.p.s.a., sugerowane przez autora zażalenia działanie sądu, w istocie stanowiłoby naruszenie tego przepisu, który sądy administracyjne, co jest oczywiste, mają przestrzegać i stosować w przypadkach w nim określonych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.