Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. o sygn. akt III SA/Gl 870/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] odmawiającą uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji o nr: [...], KP [...], KP [...], KP [...], KP [...] wydanych w dniu [...] sierpnia 2001 r. w zakresie określenia Firmie Handlowo - Usługowej "N.2" Spółka Cywilna – E.i K. P., M. i M. S. (dalej: Skarżąca) wysokości zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do maja 2001 r. odpowiednio w kwotach: 42.700 zł (zaległość – 36.813 zł), 8. 993 zł (zaległość – 74.998 zł), 80.969 zł (zaległość – 69. 804 zł), 29.077 zł (zaległość – 25.068 zł), 14.433 zł (zaległość – 12.443 zł) z tytułu sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe na stacji benzynowej przy użyciu dystrybutorów technicznie przystosowanych do sprzedaży paliw silnikowych.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu Sąd orzekł w dniu 20 kwietnia 2010 r. odrębnym postanowieniem o sygn. akt: III SA/GL 870/09. Sąd uznał, że sprawa mieści się w kategorii z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.)., mając na względzie, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca wzruszenia decyzji wymiarowych w trybie nadzwyczajnym (Sąd błędnie wskazał, że odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji). Zgodnie z wymienionym przepisem stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej niż wymienione w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia sprawie, - 240 zł.
W tej sytuacji Sąd stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wymienionego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. przyznał kwotę 309,80 zł (240 zł – koszt zastępstwa procesowego jednego pełnomocnika oraz 52,80 zł podatek VAT i 17 zł opłaty od pełnomocnictwa) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.
W dniu [...] czerwca 2010 roku adwokat W. Z. złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów zastępstwa adwokackiego pełnomocnika z urzędu domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem wnoszącego zażalenie wydane postanowienie było całkowicie bezzasadne albowiem w przedmiotowej sprawie, gdzie kwota zaskarżenia wynosiła 218.128,00 zł, honorarium Kancelarii powinno być obliczone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i powinno wynieść 7 200,00 zł plus należy podatek VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. kwota z tytułu zwrotu kosztów udzielonej pomocy prawnej przez adwokata ustanowionego z urzędu została wyliczona w prawidłowej wysokości.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja Urzędu Patentowego. Spór dotyczył tego, czy sprawa sądowoadministracyjna była sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia) czy też inną sprawą o jakiej mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia.
WSA ustalając wysokość spornej kwoty miał na względzie, że zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu nadzwyczajnym z tym jednak, że błędnie przyjął, że decyzja zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Mimo błędnego we wskazanej części uzasadnienia postanowienie odpowiadało prawu.
Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne (podatkowe) w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (por. uchwałę SN z 19 lipca 1991 r., sygn. akt III AZP 4/91, LEX nr 10904). Decyzje wydane w sprawach o wznowienie postępowania zapadają w nowej w znaczeniu procesowym sprawie administracyjnej (podatkowej). W nowej sprawie organ podatkowy w pierwszej kolejności bada czy zachodzą przesłanki wznowienia wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W przypadku stwierdzenia braku takich przesłanek organ podatkowy odmawia wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej albo, mimo wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie zachodziła druga z wymienionych sytuacji. Organ podatkowy zaskarżoną decyzją odmówił uchylenia ostatecznych decyzji wymiarowych stwierdzając, że nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 §1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, gdyż powołany we wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosił się do przepisu, na podstawie którego zostały wydane decyzje, których wznowienia domagała się strona.
Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z prawem nie była decyzja rozstrzygająca o wysokości zobowiązania podatkowego (należności pieniężnej) lecz akt, którym organ podatkowy orzekł o braku podstaw procesowych do wzruszenia decyzji ostatecznej. Sprawa sądowoadministracyjna nie była więc sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia były należności pieniężne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.