Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 powołanej ustawy uprawnienie to obejmuje również postanowienia sądu.
W myśl powyższych przepisów sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia - tak w jego części wstępnej (komparycji) oraz w rozstrzygnięciu (tenorze) - jak i w uzasadnieniu orzeczenia.
Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 ppsa wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Trafnie przyjmuje się, że oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy.
W sprawie w tenorze sentencji do takiej właśnie oczywistej nieprawidłowości doszło. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że stroną skarżącą był [...], nie zaś wskazana w postanowieniu spółka z o.o. podobnie przedmiotem postępowania nie było wznowienie postępowania sądowego. Tak więc to na skutek oczywistej omyłki wadliwie wskazano w tenorze sentencji postanowienia NSA tak inny podmiot oraz przedmiot postępowania. Przy tym sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia.
W tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 ppsa powyższą oczywistą omyłkę sprostował.