Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 944/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) odrzucił skargę P. s.c. w B. reprezentowanej przez wspólnika P. M. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 18 października 2022 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.
Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z 8 marca 2023 r., wezwano wspólnika Spółki do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z 22 grudnia 2022 r., wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone 14 marca 2023 r. Do dnia upływu terminu, tj. 21 marca 2023 r. skarżąca wpisu nie uiściła.
W związku upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi oraz brakiem jego opłacenia, WSA postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie, wnosząc o jego uchylenie i o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarzuciła naruszenie fundamentalnych praw, w tym konstytucyjnego prawa do sądu oraz naruszenie art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Wskazała, że prawo do sądu nie może być iluzoryczne. Podmioty niemogące ponosić kosztów opłat sądowych ze względu na brak środków na ich poniesienie – zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu krajowego – nie mogą być narażane na skutki niezasadnego stosowania w stosunku do nich rozszerzonej wykładni norm prawnych, które w swej istocie powinny zapewniać im prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału VIII zarządzeniem z 8 marca 2023 r. – w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy – wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ustawowy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 21 marca 2023 r. Spółka nie uiściła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Argumentacja przedstawiona w zażaleniu skupia się na braku możliwości uiszczenia wpisu przez skarżącą, nie kwestionując tym samym faktu nieopłacenia skargi. W związku zaś z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, ewentualny brak zdolności finansowych skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Tym samym nie doszło do pozbawienia strony prawa do sądu, bowiem w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na stronie skarżącej spoczywają obowiązki ponoszenia kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, zgodnie z treścią art. 199 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.