Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A.] w W. na postanowienie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Ograniczyła się jedynie do twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej oraz negatywnych skutkach wykonania decyzji organu I instancji określającej Stronie kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu.
Sąd I instancji podkreślił, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie ww. decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp.
W sytuacji, w której Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, Sąd nie jest w stanie ocenić i rozważyć zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście ustawowych przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc rozważyć, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [A.] w W. Wniosła o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i zarzuciła mu: naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie tj. uznanie, iż brak wstrzymania decyzji nie wywoła dla [A.] znacznej i nieodwracalnej szkody.
W ocenie skarżącej ocena dokonana przez Sąd była bardzo ogólna i nie zasadzała się na realnej sytuacji finansowej [A.] która jest bardzo zła. Co jest okolicznością wynikającą z przepisów prawa specyfika działalności prowadzonej przez [A.] powoduje, iż stale musiała ona ponosić znaczące koszty osobowe, z których nie mogła zrezygnować. Stan finansowy skarżącej skutkował koniecznością przeznaczania przez nią całości uzyskiwanych wpływów, które obecnie nawet nie pokrywają działalności podstawowej, na pokrywanie podstawowych kosztów bieżącego działania, w pozostałej zaś części uniemożliwia tworzenia jakichkolwiek rezerw, gdyż całość środków jest konsumowana.
Ponadto skarżąca wskazała, że konta uczelni są puste, a ich saldo na dzień dzisiejszy minusowe. Ponadto względem uczelni toczy się kilka postępowań egzekucyjnych. Ponadto Uczelnia nie posiada żadnych dochodów, zatem brak wstrzymania decyzji na tak wysoką kwotę, sparaliżuje całkowicie i nieodwracalnie działanie Uczelni na dowód powyższego skarżąca przedłożyła saldo z rachunku bankowego za okres od 1.04.2020 r. - 30.04.2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, ponieważ skarżąca nie przywołała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wskazała, że jej obecny stan majątkowy jest wysoce negatywny – wobec znaczącego spadku liczby studentów spadła również wysokość przychodów uczelni, co skutkowało m.in. wszczęciem wobec niej szeregu postępowań egzekucyjnych oraz rozpoczęciem procedury likwidacji. Nie przedłożyła natomiast żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową.
W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, w której Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, Sąd nie był w stanie ocenić i rozważyć zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście ustawowych przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Aby ocenić prawdopodobieństwo zaistnienia takiego skutku niezbędne jest odniesienie wysokości obciążającej ją kwoty zwrotu do aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych. Skarżąca winna rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją aktualną sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Z powinności tej nie wywiązała się. Nie wiadomo jakie czesne pobierane jest od uczniów, jaki jest status prawny budynków, w których prowadzone są szkoły, jakimi dysponuje środkami pieniężnymi zdeponowanymi na rachunkach bankowych bądź w kasie, a także, jaki posiada majątek ruchomy i nieruchomości oraz jakiej wartości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty wskazujące, że obowiązek zwrotu dofinansowania w kwocie [...] zł stanowi wyrządzenie jej znacznej szkody w postaci braku możliwości realizowania podstawowych zadań Uczelni - kształcenia studentów - grozi jej likwidacją, są niewystarczające w celu wykazania przesłanych o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że skarżąca dopiero na etapie zażalenia wskazała, że konta uczelni są puste, a ich saldo na dzień dzisiejszy minusowe. Ponadto Uczelnia nie posiada żadnych dochodów, zatem brak wstrzymania decyzji na tak wysoką kwotę, sparaliżuje całkowicie i nieodwracalnie działanie Uczelni. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła jedynie saldo z rachunku bankowego za okres od 1.04.2020 r. - 30.04.2020 r. wskazujący na realizację tytułu wykonawczego na kwotę 417,20 zł oraz sumę wpływów na rachunek w kwocie 500 zł.
Przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza akt sprawy w aspekcie okoliczności mających związek ze złożonym wnioskiem również nie dała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.