Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. W. (dalej: skarżąca) na pismo Burmistrza Połczyna-Zdroju z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania dotacji celowej. Sąd orzekł również o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że czynność Burmistrza dotycząca zajęcia stanowiska w przedmiocie negatywnego zweryfikowania wniosku o udzielenie dotacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Sąd wskazał, że pismo organu z 23 lutego 2021 r. zostało wysłane na adres skrytki ePuap skarżącej. Organ, pomimo wezwania Sądu, nie nadesłał dokumentu potwierdzającego doręczenie elektroniczne tej korespondencji (UPD), jednakże w złożonej skardze pełnomocnik skarżącej oświadczył, że ww. pismo skarżąca otrzymała 23 lutego 2021 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z 1 marca 2021 r. złożyła do organu pismo zatytułowane "odwołanie" w którym wniosła o ponowne rozpoznanie wniosku, co oznacza, zdaniem Sądu, że o negatywnym rozpoznaniu wniosku skarżąca dowiedziała się 23 lutego 2021 r., a najpóźniej 1 marca 2021 r., gdy sporządzała kolejne pismo do organu.
W ocenie Sądu skarżąca, będąc reprezentowana od 17 marca 2021 r. przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo w aktach administracyjnych sprawy), wnosząc 19 lipca 2021 r. (prezentata Urzędu Miejskiego w Połczynie-Zdroju) skargę na czynność w przedmiocie udzielenia dotacji celowej, uchybiła trzydziestodniowemu terminowi na jej wniesienie. Z zestawienia dat wynika, że skarga została złożona ponad 4 miesiące od momentu, kiedy skarżąca dowiedziała się o zaskarżonej czynności.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niesłuszne uznanie że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie 30 dniowego terminu do jej złożenia a także naruszenie dyspozycji art. 112 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga została wniesiona po terminie, czego nie kwestionuje skarżąca. Jednocześnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy skarżącej, co uniemożliwiało rozpoznanie skargi na podstawie art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. W zażaleniu skarżąca wskazuje, że nie powinna ponosić skutków błędnych pouczeń ze strony organu administracji Błędne pouczenie, że nie przysługuje środek odwoławczy spowodowywało konieczność poszukiwania rozwiązań prawnych "niejako w opozycji do błędnego pouczenia". Argumenty te nie miały jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ to z woli ustawodawcy wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ograniczone jest terminem. Niedochowanie tego terminu oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Norma z art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. przewiduje odstępstwo od tej zasady, ale jak już wyżej wskazano w tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy strony. Oznacza to, że brak było podstaw do rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a skarga podlegała odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zatem zgodne z prawem.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.