Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: "WSA") wyrokiem z 29 maja 2019 r. o sygn. akt I SA/Op 202/19, po rozpoznaniu sprzeciwu A. Sp. z o.o. w Ł. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: "SKO") z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji określającej wysokość niewykorzystanych w 2012 r. dotacji oraz nakazującej ich zwrot i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, uchylił tę decyzję i zasądził od SKO w Opolu na rzecz A. Sp. z o.o. w Ł. kwotę 597,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z okoliczności sprawy wynika, że wyżej opisaną decyzją z [...] listopada 2018 r. SKO w Opolu, po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: "skarżąca", "spółka") od decyzji z [...] marca 2018 r. nr [...], wydanej z upoważnienia Starosty K., określającej wysokość dotacji niewykorzystanych w 2012 r. na prowadzenie LO dla Dorosłych "[...]" w K., Uzupełniającego LO dla Dorosłych "[...]" w K., Policealnej Szkoły [...] K., odpowiednio w wysokości: 1942,61 zł, 698,92 zł i 28 753,04 zł (łącznie: 31 394,57 zł) i nakazującej ich zwrot wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia zapłaty, uchyliło w całości decyzję z [...] marca 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia w oparciu w przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.
Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej cyt. jako: k.p.a.) było naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., tj. brak zawiadomienia spółki o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotacji niewykorzystanych do końca 2012 r.
Pismem z 15 kwietnia 2019 r. spółka wniosła sprzeciw od ww. decyzji SKO zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a.
WSA opisanym na wstępie wyrokiem z 29 maja 2019 r., działając na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej cyt. jako: p.p.s.a.), uwzględnił sprzeciw skarżącej wskazując, że organ odwoławczy nie wykazał, w obecnym stanie sprawy, zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej (pkt 2 sentencji) WSA orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając je w łącznej wysokości 597 złotych obejmującej: uiszczony wpis stały od sprzeciwu w kwocie 100,00 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 7 grudnia 2017 r., wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (adwokata) w kwocie 480,00 zł z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") oraz uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł.
Na powyższe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zawarte w pkt 2 sentencji wyroku WSA z 29 maja 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła zażalenie, w którym domagała się jego zmiany poprzez zasądzenie od organu na rzecz Spółki łącznej kwoty 3 717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Spółka zarzuciła naruszenie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez sąd, że niniejsza sprawa nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania jest należność pieniężna w łącznej wysokości 31 394,57 zł, co w konsekwencji oznacza, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien znaleźć przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia, a zasadzone koszty z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej winny wynosić 3600 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z kolei przepis § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł;
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że sprawa ze sprzeciwu spółki, zakończona wyrokiem WSA z dnia 29 maja 2019 r., dotyczyła decyzji SKO wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji określającej wysokość niewykorzystanych w 2012 r. dotacji oraz nakazującej ich zwrot i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznawana przez SKO decyzja Starosty K. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] określała wysokość dotacji niewykorzystanych przez skarżącą i nakazywała ich zwrot w łącznej wysokości 31 394,57 zł. Kwota ta stanowiła zatem wartość przedmiotu sporu w sprawie rozpoznawanej przez WSA.
Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia, będąca podstawą do obliczenia kosztów pełnomocnika stawka minimalna w rozpoznawanej sprawie – przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 31 394,57 zł – wynosi 3600 zł. A zatem błędnie sąd pierwszej instancji obliczył należne koszty pełnomocnika przy zastosowaniu stawki z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia przewidującego, że w sprawach "innych" minimalna stawka wynosi 480 zł. WSA powinien zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, który przewiduje, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawki minimalne oblicza się na podstawie § 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem należność pieniężna w wysokości 31 394,57 zł, co w konsekwencji oznacza, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien znaleźć przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia, a zasądzone koszty z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej powinny wynosić 3 600 zł.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 wyroku WSA z 29 maja 2019 r. i zasądził na rzecz skarżącej kwotę 3717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Na powyższą kwotę składały się kwoty: wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika obliczona stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5. rozporządzenia.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 p.p.s.a. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia.