Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 maja 2005 r., sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03, odrzucił skargę kasacyjną A. K., ponieważ nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, z treści którego wynikało, iż sporządził je pełnomocnik A. K., jednakże zostało ono podpisane przez niego samego. W dniu 8 czerwca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęło pismo adwokat H. C. z informacją, iż nie podpisała ona zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W rezultacie postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie, gdyż nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 29 czerwca 2005 r. na adres wskazany przez skarżącego w toku rozprawy, jako adres do doręczeń w Polsce. Zażalenie na to postanowienie wpłynęło do Sądu w dniu 14 lipca 2005 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
Na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt. I GZ 14/06, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji zgodnie z art. 299 § 1 i § 3 w zw. z art. 6 p.p.s.a. powinien wezwać stronę zamieszkałą za granicą do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń oraz pouczyć ją o skutkach zaniechania tej czynności. Wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy w Polsce lub do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce.
W odpowiedzi na wezwanie A. K. wskazał, że pełnomocnikiem do doręczeń w Polsce jest jego syn D.K. W związku z tym wysłano do niego postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 r., które zostało skutecznie doręczone w dniu 2 czerwca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym postanowieniu z dnia 3 lipca 2006 r., sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03 umorzył postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2005 r. W uzasadnieniu podał, że postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 r. zostało skutecznie doręczone w dniu 2 czerwca 2006 r., a zażalenie wniesione zostało w dniu 8 czerwca 2006 r., czyli z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Wobec powyższego stało się bezprzedmiotowe rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Skarżący w zażaleniu na postanowienie z dnia 3 lipca 2006 r. zarzucił naruszenie:
- - art. 185 § 2 p.p.s.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia przez sędziego, który wydał postanowienie uchylone przez Naczelny Sad Administracyjny,
- - art. 190 p.p.s.a. poprzez nie rozważenie przez Sąd czy postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 r. zostało doręczone prawidłowo oraz kiedy upłynął termin do wniesienia zażalenia,
- - art. 7 p.p.s.a.
Skarżący podsumował, że postanowienie z dnia 3 lipca 2006 r. potwierdza, że wcześniejsze orzeczenia, w tym wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2004 r. oraz postanowienia z dnia 6 maja 2005 r, postanowienie z dnia 16 września 2005 r. nie zostały doręczone skutecznie. Wnosi więc o ich uchylenie oraz o uchylenie postanowienia z dnia 3 lipca 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umarzając postępowanie z wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2005 r. postąpił prawidłowo. Sąd doręczył po raz kolejny postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 r., w dniu 2 czerwca 2006 r. ustanowionemu prawidłowo pełnomocnikowi do doręczeń (zgodnie z art. 299 § 1 p.p.s.a.), a zażalenie na to postanowienie zostało wniesione z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Bezprzedmiotowe było zatem rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 185 § 2 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarżący, w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ja w innym składzie. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny rozróżnia postępowanie główne w toczącej się sprawie, czyli merytoryczne rozpoznanie skargi oraz postępowanie poboczne, w którym dochodzi do rozpoznania kwestii procesowych. Instytucja wyłączenia sędziego jest najsilniejszą gwarancją zapewnienia bezstronności sędziego, ale tylko w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż inne czynności procesowe na jej wynik nie wpływają. Takich zagrożeń nie będzie przy ponownym rozpoznaniu kwestii procesowej przez ten sam skład wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wcześniej wydał uchylone postanowienie w wyniku uwzględnienia zażalenia (por. uchwała NSA z 23 maja 2005 r., sygn. akt I OPS 3/05, publ. ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 110) Potwierdza to uchwała Sądu Najwyższego podjęta 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt III CZP 56/06, w której Sąd stwierdza, że w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia może orzekać sąd w tym samym składzie.
Bez istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia pozostawała podnoszona w zażaleniu kwestia ewentualnej nieprawidłowości dokonywanych w sprawie doręczeń. Zagadnienie to należałoby badać, gdyby doszło do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Taka ocena była zbędna w sytuacji bezprzedmiotowości postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu, związanej z powstaniem okoliczności jednoznacznie potwierdzających, że termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg po złożeniu wniosku. Wobec tego zachodziły podstawy do zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Należy też stwierdzić, że w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia nie będzie miał zastosowania art. 185 § 2 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że Sąd nie dopuścił się naruszenia innych przepisów, dokładnie wyjaśniając motywy swojego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.