Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1239/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z [...] września 2020 r. w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej przyznanej w 2016 r. pobranej w nadmiernej wysokości.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.)
Uzasadniając zawieszenie postępowania Sąd ten stwierdził, że w przedmiotowej sprawie jedną z podstaw rozstrzygnięcia był § 5 ust. 1 i załącznik nr 2 do uchwały w części III pkt 1. uchwały Rady Miejskiej w Tarnowie z 26 listopada 2015 r. nr XVIII/183/2015 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji, trybu i zakresu kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji udzielonej dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek prowadzonych na terenie Gminy Miasta Tarnowa oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji. Zgodnie z tymi przepisami prawa miejscowego wysokość przyznanej dotacji powinna być określona z góry wg. ilości uczniów ustalonej na początek każdego miesiąca. Z tymi zasadami nie zgodziła się skarżąca Spółka wnosząc skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej § 5 ust. 1 oraz załącznika nr 2 w części III pkt 1.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 896/20 oddalił skargę, ale do wydania orzeczenia w tej sprawie wyrok nie był prawomocny.
Sąd uznał, że celowym było zawieszenie postępowania sądowego, do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku ponieważ rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie będzie zależało od uregulowań zawartych w uchwale Rady Miejskiej w Tarnowie, która będąc przepisami prawa miejscowego bezpośrednio miała wpływ na sposób rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a które zostały zakwestionowane przez stronę.
W złożonym zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia warunków dopuszczalności zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. interpretowana jest jednolicie. Podnosi się, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wtedy w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne, a więc sytuacja, gdy uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, uzasadniając celowość wstrzymania czynności w postępowaniu do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod. red. T. Wosia, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańskiej, wyd. 2, s. 456 i n.). Musi istnieć zatem ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, rozumiany w ten sposób, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji skorzystał z powyższej instytucji i zawiesił postępowanie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.