Postanowienie NSA z 22 lipca 2022 r., I GZ 232/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1623/18 o odrzuceniu zażalenia

Sprawa

w sprawie ze sprzeciwu K. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2018 r. nr ONW/139/2018 w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Joanna Salachna przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1623/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił zażalenie K. W. (dalej: skarżąca) na postanowienie WSA z 9 listopada 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1623/18, w sprawie ze sprzeciwu K. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z 9 listopada 2018 r., WSA odrzucił sprzeciw skarżącej na decyzję organu w związku z błędnym pouczeniem jej przez Dyrektora OR ARiMR w Warszawie.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła w dniu 11 grudnia 2018 r. zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1623/18, odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego od powyższego postanowienia Sąd I instancji postanowieniem z 16 października 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie z 29 sierpnia 2019 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 października 2019 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 11 grudnia 2018 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącej 18 listopada 2019 r. Do dnia upływu terminu, tj. 25 listopada 2019 r. skarżąca wpisu nie uiściła.

Pismem z 25 listopada 2019 r. oraz z 17 kwietnia 2020 r. skarżąca zwróciła się do WSA o zwolnienie od wniesienia wpisu od zażalenia.

Po ponownym postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy, sygn. V SPP/Wa 121/20, zakończonym utrzymaniem w mocy postanowienia z 29 sierpnia 2019 r., wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 października 2019 r. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 11 grudnia 2018 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącej 29 stycznia 2021 r. Do dnia upływu terminu, tj. 5 lutego 2021 r. skarżąca wpisu nie uiściła.

W związku upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi oraz brakiem jego opłacenia, WSA postanowił odrzucić zażalenie na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 16 grudnia 2020 r. – w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy – wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie skarżąca nie została zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wobec tego, w myśl art. 230 p.p.s.a. obowiązana była uiścić wpis sądowy samoistnie, bądź najpóźniej w terminie siedmiu dni od doręczenia jej stosownych wezwań. Skoro pomimo wezwań skarżąca wpisu nie uiściła, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu wskutek braku uiszczenia wpisu sądowego w zakreślonym terminie.

Należy podkreślić, że w związku z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zasadności odrzucenia zażalenia z powodu jej nieopłacenia. Nie doszło tym samym do pozbawienia strony prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie zaznacza, że pomimo rozstrzygnięcia, w sprawie przysługuje stronie jeszcze złożenie wniosku o przywrócenie terminu w związku z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.