Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 174/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił sprzeciw K. W. (dalej: skarżąca) od postanowienia WSA z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt V SPP/Wa 174/21, o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 3 grudnia 2021 r., w sprawie ze sprzeciwu K. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wnioskiem z 16 czerwca 2021 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 174/21, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z 22 grudnia 2021 r. skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu, WSA postanowieniem z 5 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie z 3 grudnia 2021 r.
Na powyższe postanowienie, skarżąca pismem z 2 lutego 2022 r. wniosła sprzeciw.
Postanowieniem z 7 kwietnia 2022 r. Sąd I instancji odrzucił sprzeciw. Uzasadniając stanowisko, WSA wskazał, że od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd ostatecznie i definitywnie rozstrzyga kwestie prawa pomocy będące przedmiotem rozpoznawanego sprzeciwu. Na skutek rozpoznania sprzeciwu, postanowienie z 5 stycznia 2022 r. jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia. Nie przewidują tego przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie z 5 stycznia 2022 r. zyskało walor prawomocności z chwilą jego wydania, co powoduje, że sprzeciw z 2 lutego 2022 r. na to postanowienie jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Stosownie natomiast do treści art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Przepis ten nie przewiduje możliwości wniesienia sprzeciwu na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Podobnie pozostałe przepisy p.p.s.a., w tym również dział V, nie przewidują możliwości zaskarżenia tego rodzaju postanowień do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie sprzeciw został wniesiony przez skarżącą na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym sprzeciw podlegał odrzuceniu, jako niedopuszczalny.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.