Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 16 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 563/12 oddalił wniosek E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z 27 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
Sąd orzekł w następującym stanie sprawy:
Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z 27 grudnia 2011 r. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ch. z 8 sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Postanowienie to zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zostało doręczone adresatowi 30 grudnia 2011 r. Skarga na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. została nadana listem poleconym 31 stycznia 2012 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który przekazał ją do organu 24 lutego 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 11 kwietnia 2012 r. odrzuciła skargę E. K..
Następnie Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z 17 lipca 2012 r., oddalił wniosek E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu WSA podniósł, że skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. za pośrednictwem organu, który wydał rozstrzygnięcie będące jej przedmiotem. W związku z tym mógł przy dołożeniu należytej staranności dochować wyznaczonego terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji argumentacja skarżącego dowodzi jedynie, że nie wykazał się starannością, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
E. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia skargi, jej przyjęcie i nadanie sprawie dalszego biegu, lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że dochował należytej staranności w napisaniu i złożeniu skargi oraz zapoznał się z pouczeniem zawartym w decyzji. Jednak był bardzo przejęty całą sprawą i nie do końca je zrozumiał, a w konsekwencji wniósł skargę bezpośrednio do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdza, że stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest bezsporny, a ocena wystąpienia przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia skargi prawidłowa. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że wnioskodawca nie wykazał braku zawinienia po swojej stronie. Dodać należy, że także w zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie podał okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu.
Wskazać należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że doręczone skarżącemu postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Sposób sformułowania wspomnianego pouczenia nie pozostawiał wątpliwości co do tego jakie czynności należy podjąć w celu zaskarżenia postanowienia. Nieprzekonujący jest również argument o problemach osobistych i rodzinnych oraz okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczą się również inne sprawy dotyczące zaległości podatkowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności te nie stanowią nadzwyczajnych przeszkód, które uniemożliwiały skarżącemu zachowanie właściwego trybu wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd pierwszej instancji zasadnie więc odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.