Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2008/22 po rozpoznaniu wniosku P. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 czerwca 2022 r. nr 8/2022/DSW w przedmiocie odmowy umorzenia należności odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, strona skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem.
Jednocześnie wskazał, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.
W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez zaskarżone orzeczenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. w W. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżone decyzja ma charakter majątkowy. Przedmiotem analizowanego wniosku jest konieczność poniesienia przez PZK skutków materialnych decyzji, której zasadność została podważona w skardze, do momentu prawomocnego zakończenia postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał na złą sytuację finansową PZK oraz na znaczny spadek obrotów związanych z pandemią wirusa COVID-19 na dowód czego przytoczył sprawozdanie finansowe z lat 2018 i 2019 oraz przedłożył jako dowód sprawozdanie finansowe za 2020 r. Podniósł, że przedłożył dowody na okoliczność złej sytuacji finansowej skarżącego, co w kontekście majątkowego charakteru zaskarżonej decyzji należycie uprawdopodabnia logiczny wniosek, iż nakazanie PZK natychmiastowej spłaty zadłużenia, doprowadzi do pogłębienia jego trudności finansowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Sąd I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia analizując przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym skupił się na sytuacji materialnej skarżącego wskazując, że nie wykazał on że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez zaskarżone orzeczenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem należy zauważyć, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 czerwca 2022 r. nr 8/2022/DSW która nie posiada przymiotu wykonalności, tym samym nie nadawała się do wstrzymania wykonalności w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.
Najważniejszą kwestią jest zatem ocena czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zatem nie każdy zaskarżony akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, str. 206).
Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą, więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. Akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenie odsetek lub rozłożenie na raty zaległości podatkowych, te, bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony.
W rozpatrywanej sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem Skarżącej. Decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, została wydana w przedmiocie odmowy umorzenia pozostałej do zwrotu należności, stanowiącej sumę rat od 28 do 48 wraz z odsetkami, określonych na podstawie decyzji Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o rozłożeniu na raty należności przypisanej do zwrotu w drodze decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2017 r. (nr [...]) z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny i nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań strony o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jej obowiązków. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął stanowisko, że zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.