Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 920/18, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał T. C. (skarżącego) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). W zarządzeniu wskazano, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dniu od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zażalenie na to zarządzenie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podał, że nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Swoją sytuację materialną opisywał w złożonym w tej sprawie wniosku PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Natomiast do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Stosowanie do treści art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie. Zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.) bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności.
Skarżący w tej sprawie wnosił o przyznanie mu prawa pomocy, jednak postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. WSA w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego tego sądu z 8 listopada 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skoro więc skarżący nie został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, zasadne było wezwanie go do uiszczenia wpisu od skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia w całości, umorzenia w części oraz rozłożenia na raty kary grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. Zdaniem NSA, Przewodniczący Wydziału WSA prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 6 cytowanego rozporządzenia w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Co istotne, skarżący nie kwestionuje ani podstawy prawnej wydania zaskarżonego zarządzenia, ani określenia wysokości należnego wpisu. Argumenty podniesione w zażaleniu, odnoszące się do trudnej sytuacji skarżącego, nie mogą mieć znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia, skoro – jak już to zostało podkreślone – jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został przez Sąd rozpatrzony negatywnie.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.