Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem 22 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1016/21 na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.2022.329; dalej: p.p.s.a.) odmówił J. W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z 20 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustawienia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd podał, że strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego, wskazując, że organ I i II instancji nie rozpoznał istoty sprawy.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że skarżąca w ogóle nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na zaistnienie w jej sytuacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających wysokość posiadanych dochodów ani pozwalających na ustalenie kosztów utrzymania skarżącej, które pozwoliłyby na ocenę realnego wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na dalszą egzystencję strony. W ocenie Sądu okoliczności wskazane we wniosku, które ograniczają się jedynie do argumentów merytorycznych skierowanych przeciwko skarżonej decyzji nie mogą przemawiać za uwzględnieniem wniosku.
Sąd wskazał, że z kolei wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zawiesić postępowanie egzekucyjne może organ egzekucyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1427 ze zm., dalej u.p.e.a.),
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie i zmianę w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zaznaczyć również należy, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego.
W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ strona nie uprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. WSA nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro przed wydaniem zaskarżonego postanowienia strona nie przedstawiła dokumentacji ani szczegółowiej argumentacji, która wskazywałyby na wystąpienie w tej sprawie okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd I instancji wnikliwie ocenił złożony wniosek, wskazując na jego istotne braki w zakresie wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej i stwierdzając, że wobec braku szczegółowej argumentacji wniosku, nie mógł on zostać uwzględniony.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Nie jest zatem wystarczające powoływanie się przez skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza akt sprawy w aspekcie okoliczności mających związek ze złożonym wnioskiem również nie dała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Sąd I instancji zasadnie stwierdził również, że nie ma możliwości zawieszenia egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów u.p.e.a. Wywód Sądu I instancji podyktowany był zakresem żądania skarżącej, zawartym w rozpoznawanym przez WSA wniosku. Odnosząc się do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu, stwierdzić należy, że zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 56 u.p.e.a. Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Sądy administracyjne nie są uprawnione, jak chce tego skarżąca, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.