Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 745/19, odrzucił skargę [A] Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:
W związku ze złożeniem skargi na ww. decyzję, Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 października 2019 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzeniem z 21 stycznia 2020 r. w związku z zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy (postanowienie WSA w Warszawie z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 199/19, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 r. o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych), wezwano spółkę do wykonania prawomocnego zarządzenia z 21 października 2019 r. Wezwanie to doręczono stronie 1 lutego 2020 r.
Pismem z 10 lutego 2020 r. skarżąca wniosła o możliwość zapłacenia wpisu w czterech ratach, z uwagi na to, iż nie jest w stanie jednorazowo uiścić takich środków.
Wobec tego, że należny wpis od skargi nie został uiszczony w terminie 7 dni od doręczenia wezwania z 21 stycznia 2020 r., Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu oraz naruszenie art. 47-50 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 33a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Złożona w sprawie skarga jest pismem procesowym podlegającym opłacie. Zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (v. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (v. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Mając na uwadze tak określone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji jest zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.
Na gruncie tej sprawy, bezsporną okolicznością jest, że strona nie uiściła wymaganego przepisami wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 3 września 2019 r., będąc prawidłowo powiadomiona o skutkach prawnych nieuzupełnienia tego braku formalnego skargi.
Należy zauważyć, że skarżąca spółka nie została zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, o czym ostatecznie przesądziło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2020 r.
Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu, należy stwierdzić, że w wyroku z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 22/11 (publ. OTK-A 2014/4/37) Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że postanowienia Konstytucji nie wykluczają ustanowienia określonych wymogów formalnych, zmierzających do przyspieszenia postępowania, a formalizm procesowy – sam w sobie – jest niezbędny w demokratycznym państwie prawnym dla zapewnienia sprawności i rzetelności postępowania, ponieważ brak rygorów formalnych niechybnie prowadziłby do arbitralności rozstrzygnięć i destrukcji wymiaru sprawiedliwości.
Wobec powyższego Sąd I instancji, zobligowany dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., zasadnie odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.