Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. jawnej w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
W skardze z dnia 27 marca 2014 r. został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Spółki.
Uzasadniając wniosek podniesiono, iż sytuacja finansowa Spółki jest trudna, zaś wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, co w konsekwencji może doprowadzić do drastycznych cięć kosztów (redukcji etatów), sprzedaży majątku Spółki, bądź nawet jej upadłości. Wskazano na brak wolnych środków finansowych z uwagi na konieczność spłaty zobowiązań podatkowych, należności wobec ZUS na łączną kwotę 38.712,50 zł.
W ocenie skarżącej, natychmiastowa egzekucja należności na łącznym poziomie zbliżonym do 70 tys. zł będzie skutkowała zamrożeniem kont, co oznacza niemożliwość prowadzenia działalności i nieodwracalną utratę klientów (zaufania). Do wniosku załączono kopie upomnień wystawionych przez ZUS i urząd skarbowy, a także kopię informacji o wysokości dochodu (straty) w roku podatkowym 2012.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji gdyż w jego ocenie wnioskująca nieuprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż załączone do wniosku kopie upomnień, choć wskazują na problemy z terminową spłatą zobowiązań, nie stanowią same w sobie dowodów na to, że Spółce grozi znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki a podnoszone problemy finansowe Spółki, kłopoty z bieżącą płynnością, terminowym regulowaniem zobowiązań, czy też obowiązek ponoszenia kosztów związanych z prowadzoną działalnością – nie stanowią okoliczności szczególnych, uzasadniających konieczność zastosowania wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji.
WSA w Warszawie wskazał również, że skarżąca nie zobrazowała w należyty sposób stanu swego majątkowego posiadania, nie przedstawiła wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. Sp. jawna w P., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż stopień zadłużenia Spółki jest tak znaczny, że Spółka nie radzi sobie z zapłatą bieżących składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego, podatku VAT itp. Spółka wskazała również, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie oznaczał egzekucję należności i w konsekwencji prowadzenie postępowania egzekucyjnego na łączną kwotę ok. 60.000 – 70.000 zł, co wiąże się z szeregiem negatywnych konsekwencji dla Spółki takich jak:
- - ryzyko wypowiedzenia umów kredytowych;
- - brak realizacji wymagalnych zobowiązań i możliwe wypowiedzenie umów przez kontrahentów oraz dostawców mediów;
- - brak możliwości startowania w przetargach;
- - brak uzyskania kredytu obrotowego;
- - zajęcie wszystkich rachunków bankowych i brak możliwości realizowania normalnej działalności gospodarczej;
- - zajęcie majątku niezbędnego do prowadzenia działalności.
W uzasadnieniu podkreślono również, iż pomiędzy wniesieniem skargi do WSA a sporządzeniem zażalenie sytuacja spółki pogorszyła się m.in. poprzez narastanie zobowiązań publicznoprawnych. Do zażalenia dołączono również upomnienia ZUS na łączno kwotę ok. 14.000 zł, upomnienia Naczelnika US w P. na łączną kwotę ok. 9.600 zł, zawiadomienie o zajęciu rachunku Skarżącego w G. Bank S.A., A. S.A oraz w P..A.
Wskazano także, iż brak wstrzymania wykonalności będzie stanowiło bardzo realne zagrożenie bytu prawnego Spółki, w konsekwencji czego wspólnik S. K. może utracić jedyne źródło dochodu pozostając bez środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez A. Sp. jawnej w P. decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącego spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż załączone do wniosku kopie upomnień, choć wskazują na problemy z terminową spłatą zobowiązań, nie stanowią same w sobie dowodów na to, że Spółce grozi znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki. Dołączone przez skarżącą do zażalenia kolejne upomnienia z ZUS i Urzędu Skarbowego również, nie mogą świadczyć o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA w Warszawie słusznie podkreślił, iż Spółka w niepełny sposób zobrazowała stan swego posiadania majątkowego – brak wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat z ostatniego roku obrotowego, dokumentów obrazujących obrót środkami finansowymi – co uniemożliwiało porównanie argumentów podnoszonych prze spółkę z jej aktualną sytuacją majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. I GZ 217/11, www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy jednak zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić.
Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GZ 381/13; www.orzecznia.nsa.gov.pl).
Na marginesie dodać tylko można, że oddalenie określonej treści wniosku o wstrzymanie nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Według art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.