Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SA/Go 713/06 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 13 kwietnia 2006 r. nr [...]. w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru i określenia podatku od towaru i usług – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący wskazał we wniosku jedynie na ogólne okoliczności, z których wywodził przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, lecz twierdzeń tych nie poparł żadnymi dokumentami. Ograniczył się do stwierdzenia, że zapłata należnych kwot doprowadzi do niemożności uregulowania rat kredytu bez odniesienia tego twierdzenia do swojej sytuacji majątkowej. Sąd stwierdził, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych na poparcie tego twierdzenia i ocenił, że ogólnikowość uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego rzeczową ocenę. W konkluzji Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, by egzekucja prowadzona na podstawie zaskarżonej decyzji wiązała się z wystąpieniem następstw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 13 kwietnia 2006 r. nr [...] do 43/06/MCz/IM. do czasu rozpatrzenia skargi na tę decyzję. Jako wniosek ewentualny skarżący wniósł o rozpatrzenie zażalenia jako nowego wniosku w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności w postaci pisma Banku Spółdzielczego w Pleszewie z dnia 4 września 2006 r. w sprawie zagrożenia w spłacie kredytów przez skarżącego.
Skarżący przyznał, że wprawdzie nie przedstawił przy wniosku dokumentów uprawdopodabniających okoliczności wskazane we wniosku, jednakże podniósł, że w skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie wniosku z dnia 20 lutego 2006 r. o wstrzymania wykonania decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w Gorzowie Wielkopolskim wskazywał na możliwe trudności finansowe związane ze spłatą kredytów bankowych, zaciągniętych na budowę szklarni zespolonych.
Skarżący stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Gorzowie Wielkopolskim może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody w postaci zagrożenia płynności finansowej i ponoszenia podwyższonych kosztów spłaty kredytów (podwyższone oprocentowanie należności przedterminowych) bądź konieczności sfinansowania spłaty ewentualnie wypowiedzianych kredytów innym, droższym kredytem konsolidacyjnym (wyższe oprocentowanie i prowizja bankowa).
Skarżący wyjaśnił, że aktualnie spłaca raty kredytów na łączną kwotę ok. 250.000 zł rocznie i nie ma możliwości natychmiastowej spłaty takiej kwoty z posiadanych środków pieniężnych. W związku z tym podniósł, że w przypadku dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego Bank Spółdzielczy w Pleszewie wypowie umowy o kredyt na łączną kwotę 2 000 000 zł, co niewątpliwie wyrządzi mu poważną szkodę majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że obowiązek wykazania możliwości wywołania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania wydanej decyzji spoczywa na stronie ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Taki rozkład ciężaru dowodu nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpatrzenia wniosku na podstawie całości akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a więc również dowodów znajdujących się w przedstawionych sądowi aktach administracyjnych, w których skarżący powoływał się na trudności finansowe związane ze spłatą kredytów zaciągniętych na realizowaną inwestycję.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżący dołączył zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego. Stwierdzenie przez Sąd I instancji w tym stanie rzeczy, że skarżący nie przybliżył wiedzy co do kwoty zaciągniętego kredytu wskazuje, że Sąd I instancji nie uwzględnił w podstawach swojej oceny całości materiałów istotnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ część dokumentów, których brak Sąd I instancji zarzucił stronie, znajdowała się w aktach niniejszej sprawy.
Sąd I instancji uchybił zatem obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, ponieważ ograniczył się w istocie do analizy argumentów przytoczonych w uzasadnieniu wniosku, co stanowiło naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd I instancji dokona ponownej oceny, czy przedłożone przez skarżącego dowody uprawdopodobniają możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku prowadzenia egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji oraz rozważy, czy w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. i wezwania skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów uprawdopodabniających podane we wniosku i zażaleniu przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzupełniające postępowanie dowodowe nie mogło być przeprowadzone w postępowaniu zażaleniowym, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest sądem faktu, lecz prawa i z tego względu nie mógł uwzględnić alternatywnego wniosku zawartego w zażaleniu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
m.s.