Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym postanowieniem z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt I SPP/Lu 56/23 odrzucił zażalenie strony na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 26 maja 2023 r. odmawiającego AJ przyznania prawa pomocy.
Odpis tego ostatniego postanowienia został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi strony, który złożył pismo procesowe zatytułowane "zażalenie" kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA, w którym jako podstawę prawną wskazał art. 173 § 1 i 2, art. 174 pkt 2 w związku z art. 194 § 3 oraz art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259, dalej: p.p.s.a.).
Uzasadniając odrzucenie zażalenia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zdaniem Sądu analiza pisma pełnomocnika skarżącej jednoznacznie wskazuje, że stanowi ono zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie sprzeciw do wojewódzkiego sądu administracyjnego, dlatego brak było podstaw do uznania, że przedmiotowe zażalenie w istocie stanowi błędnie oznaczony sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Nadto Sąd miał na uwadze, że autorem zażalenia jest profesjonalny pełnomocnik, który w postępowaniu sądowym nie jest pouczany o środkach zaskarżenia oraz trybie i terminie do ich wniesienia. Od profesjonalnego pełnomocnika, którym z całą pewnością jest radca prawny wymagana jest znajomość prawa i dbałość o interes strony, którą reprezentuje.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art 259 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie środka zaskarżenia w sytuacji, gdy Sąd nie podjął czynności w celu usunięcia braków formalnych tego środka, przed wydaniem tego postanowienia.
Strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, ewentualnie o uchylenie w całości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych oraz oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje w przypadkach przewidzianych w p.p.s.a., a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) (uchylony);
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną. Ponadto zażalenie przysługuje jeżeli stanowi tak przepis p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie słusznie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie strony, bowiem zażalenie obarczone jest brakiem, który czyni je niedopuszczalnym. Profesjonalny pełnomocnik wniósł niedopuszczalny i nieprzewidziany przez przepisy ustawy p.p.s.a. – środek zaskarżenia, co skutkuje jego odrzuceniem. Niedopuszczalne bowiem zażalenie sąd odrzucił na posiedzeniu niejawnym - bez wcześniejszego wzywania do uzupełnienia braków. Podkreślić należy, że Sąd zna poglądy orzecznictwa, że o istocie pisma decyduje jego treść, a nie nazwa, natomiast w niniejszej sprawie, nie sposób wywieść tak daleko idącego wniosku. Pełnomocnik powołał konkretną podstawę prawną – art. 194 § 1 p.p.s.a, pismo zatytułowała "zażalenie", a nadto zaadresował je do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tej sytuacji wniesione na to postanowienie zażalenie nie mogło zostać uwzględnione i mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.