Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Po 1089/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu uwzględnił wniosek M.Z. o przywrócenie terminu do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Relacjonując przebieg sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że skarżąca wykazała brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie listopad – grudzień 2017 r. Jako osoba samotna, schorowana oraz cierpiąca na dolegliwości neurologiczne i depresyjne nie mogła liczyć na pomoc osób trzecich przy dokonaniu przedmiotowej czynności procesowej. Z tego powodu w ocenie Sądu w sposób wystarczający wykazała brak winy (do wniosku załączono zaświadczenie lekarza neurologa o wymaganym leczeniu neurologicznym w okresie listopada i grudnia 2017 r. oraz zaświadczenie lekarskie o stwierdzonej menopauzie z elementami depresji, które leczone są w okresie od listopada 2017 r.) w uchybieniu terminowi do wniesienia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izy Administracji Skarbowej w Poznaniu wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez błędną ich wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie, poprzez naruszenie art. 86 par. 1 p.p.s.a. W ocenie autora zażalenia skarżąca wykazała brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie od listopada do grudnia 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Pomimo, że art. 87 § 1 p.p.s.a. zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to uwzględnienia wymaga fakt, iż zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przechodząc do kontroli dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek określonych w art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. zgodzić się należy z twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie przywołane we wniosku okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do uznania, iż uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej jaką jest złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, nastąpiło przy braku winy ze strony skarżącej. W okolicznościach niniejszej sprawy zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącą okoliczności, poparte stosownymi dokumentami czyniły zasadnym wniosek o przywrócenie stronie skarżącej terminu do podjęcia zawieszonego postępowania sądowego. Z przedstawionego zwolnienia lekarskiego wynika, że strona skarżąca cierpi na depresję oraz poddana jest leczeniu neurologicznemu, co ma bezpośredni wpływ na jej kontakt z otoczeniem (k. 75 i 76 akt sądowych sprawy). Nie bez znaczenia dla możliwości podejmowania przez stronę skarżącą działań jest okoliczność, jest osobą samotną, która boryka się ze wskazanymi wyżej dolegliwościami od wielu lat. Nawiązanie współpracy z fachowym pełnomocnikiem w okresie, kiedy stan zdrowia pozwolił skarżącej na prawidłowe funkcjonowanie, należy więc uznać za okoliczność umożliwiającą podejmowanie działań w tej sprawie, jednak zważyć należy, że ustanowione pełnomocnictwo zostało odwołane, co jednoznacznie wynika z akt sądowych sprawy (k. 125 akt sądowych), w konsekwencji czego brak było możliwości prawidłowego reprezentowania skarżącej i podejmowania właściwych działań w jej sprawie. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do podjęcia zawieszonego postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.