Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 934/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił zażalenie K. P. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. podał, że wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 934/09, uchylono zaskarżoną decyzję. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano K. P. w dniu 23 marca 2010 r., a doręczono dnia 26 marca 2010 r. W dniu 26 marca 2010 r. do WSA w G. wpłynęło pismo adwokata P. L., w którym wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 marca 2010 r. i doręczenie go wraz z uzasadnieniem. Do pisma zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 1 grudnia 2009 r.
Zarządzeniem z dnia 26 marca 2010 r. poinformowano pełnomocnika K. P. - adwokata P. L., że wyrok z uzasadnieniem przesłano stronie skarżącej, zaś nowy pełnomocnik może otrzymać na wniosek odpis lub kserokopię.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, domagając się jego uchylenia i doręczenia wyroku z uzasadnieniem na adres kancelarii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. podkreślił, że zaskarżone zarządzenie było zarządzeniem informującym. Pełnomocnik K. P. został poinformowany o jego treści pismem z dnia 31 marca 2010 r. Sąd I instancji stwierdził, że powyższe pismo było jedynie pismem informacyjnym, na które nie przysługuje zażalenie. Podniesiono również że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony prawidłowo, bezpośrednio K. P. Sąd I instancji wskazał, że w dniu 18 marca 2010 r. – ogłoszenia wyroku w sprawie I SA/Gd 934/09, jak i w dniu 23 marca 2010 r. – wysłania wyroku z uzasadnieniem stronie skarżącej, WSA w G. nie posiadał wiedzy, iż strona skarżąca ustanowiła pełnomocnika.
K. P. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie, polegające na niedoręczeniu występującemu w sprawie pełnomocnikowi wyroku z uzasadnieniem, a tym samym niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu, a więc również możliwości obrony swoich racji, mimo dotrzymania 7 dniowego terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika oraz art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 194 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie zażalenia strony jako niedopuszczalne, mimo że pozbawienie de facto pełnomocnika strony prawa do zaskarżenia przedmiotowego wyroku jest analogiczne w skutkach jak odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu podniesiono, że odmowa doręczenia pełnomocnikowi wyroku z uzasadnieniem jest traktowana przez stronę skarżącą analogicznie jak odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku. W ocenie strony, niedoręczenie pełnomocnikowi wyroku z uzasadnieniem skutkowało pozbawieniem możliwości obrony jej praw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 198 p.p.s.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia, czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia, czy zarządzenia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 687).
Skoro art. 194 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżania zarządzenia informującego pełnomocnika strony skarżącej, że wyrok z uzasadnieniem przesłano stronie, zaś nowy pełnomocnik może otrzymać na wniosek odpis lub kserokopię i brak jest przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie nie jest dopuszczalne.
W tej sytuacji, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił zażalenie na omawiane zarządzenie jako niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również poglądu strony skarżącej, że pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem należy traktować analogicznie jak odmowę sporządzenia uzasadnienia wyroku. Podnieść należy, że w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. uchylono zaskarżoną decyzję i zgodnie z art. 141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku zostało sporządzone i doręczono stronom z urzędu. W dniu wysłania odpisu wyroku z uzasadnieniem, tj. w dniu 23 marca 2010 r., K. P. nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Ustanowienie przez stronę profesjonalnego pełnomocnika jest skuteczne w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia sądu o tym fakcie. W niniejszej sprawie adwokat P. L. złożył pełnomocnictwo, datowane na dzień 1 grudnia 2009 r., wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w dniu 26 marca 2010 r., a więc już po wysłaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem bezpośrednio K. P. Wynikający z art. 67 § 5 p.p.s.a. obowiązek doręczania pism na adres pełnomocnika powstał zatem z chwilą powiadomienia o tym fakcie sądu, a nie z dniem, w którym pełnomocnictwo zostało faktycznie udzielone.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.