Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 719/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., odmówił A.O. (zwanemu dalej: skarżącym) wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, że w przypadku wszczęcia egzekucji zatrudnienie stracą jego pracownicy, nie będzie on w stanie regulować swoich zobowiązań, a w konsekwencji doprowadzi to do upadku jego firmy. Skarżący nie podał tymczasem żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat). Nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową (np. stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów pieniężnych).
Również na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji finansowej, w szczególności przemilczał kwestię ewentualnie posiadanych rachunków bankowych. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające dopiero żądać oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 i art. 80 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) poprzez bezpodstawne wszczęcie i prowadzenie przeciwko niemu egzekucji oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 134 w zw. z art. 40 § 2 i art. 129 § 2 k.p.a. polegające na braku wnikliwego zbadania sprawy przez organ, działaniu organu w sposób niebudzący zaufania obywateli, naruszeniu zasady informowania stron oraz braku wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania we wniosku takich okoliczności, aby przekonać sąd do zastosowania ochrony tymczasowej. Inaczej mówiąc, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadność powyższej oceny nie została również podważona w zażaleniu, którego wszystkie zarzuty odnoszą się do postępowania prowadzonego przez organami administracji. Skarżący nie przedstawił przy tym jakichkolwiek dokumentów świadczących o utracie płynności finansowej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na przykład wskazujących na stan posiadanych środków na rachunkach bankowych. Skarżący uniemożliwił więc ocenę skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie było podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych należności.
Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.