Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 85/18, odrzucił zażalenie A. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 9 maja 2018 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w przedmiocie renty strukturalnej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Skarżąca A. P., zamieszkująca obecnie w USA, działająca przez swojego pełnomocnika – siostrę G. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc między innymi o wstrzymanie jej wykonania.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 22 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej G. G. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 maja 2018 r., wnoszącego zażalenie pełnomocnika skarżącej wezwano do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie pełnomocnictwa uprawniającego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jego odrzucenia. Załączone do akt sprawy pełnomocnictwo złożone w ramach usunięcia braków formalnych skargi dotyczyło bowiem umocowania siostry skarżącej jako pełnomocnika procesowego do reprezentowania strony tylko przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie i "podejmowania wszelkich czynności w tej sprawie, łącznie z ustanawianiem dalszych pełnomocników".
W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że złożone już do akt sprawy dwa pełnomocnictwa, w tym pierwsze wraz ze skargą, obejmują podejmowanie przez pełnomocnika wszelkich decyzji związanych ze sprawami strony na terenie Polski, a tym samym do występowanie przed sądami administracyjnymi, w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie na ww. postanowienie, uznając, że złożone w sprawie pełnomocnictwa nie upoważniają siostry skarżącej, G. G., do reprezentowania jej w postępowaniu przed NSA.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 22 marca 2016 r. upoważniła swoją siostrę jako pełnomocnika do "załatwienia wszystkich spraw związanych ze zmianą jej emerytury z KRUS na ZUS oraz innych spraw, jakie okażą się niezbędne i konieczne w związku z wykonaniem pełnomocnictwa". Nadto pełnomocnik został upoważniony do "podejmowania innych decyzji związanych ze sprawami w Polsce". Po wniesieniu skargi, na wezwanie Sądu, strona pismem z 20 marca 2018 r. umocowała siostrę do reprezentowania jej "w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, sygn. akt 85/18 i podejmowania wszelkich czynności w tej sprawie w jej imieniu, łącznie z ustanawianiem dalszych pełnomocników".
Biorąc pod uwagę treść przedłożonych pełnomocnictw i ich zakres, Przewodniczący Wydziału wezwał wnoszącego zażalenie pełnomocnika do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jego odrzucenia.
W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że tego rodzaju pełnomocnictwo znajduje się już w aktach sprawy.
Sąd I instancji podkreślił, że o zakresie umocowania ustanowionego przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnika decyduje treść przedłożonego pełnomocnictwa procesowego. Pełnomocnik przedłożył w tej sprawie dwa pełnomocnictwa, z których nie wynika jednak, aby strona – w sposób niebudzący wątpliwości – upoważniła swojego pełnomocnika do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponieważ zakresu umocowania w administracyjnym postępowaniu sądowym nie można domniemywać, to uzasadnione było wezwanie do złożenia pełnomocnictwa zawierającego uprawnienie do podejmowania czynności także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skoro jednak pełnomocnik wezwania tego nie wykonał, to przyjąć należało, iż strona i jej pełnomocnik nie usunęli braków formalnych wniesionego zażalenia, co z kolei uzasadniało jego odrzucenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez G. G. Wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie jej zażalenia na postanowienie z 9 maja 2018 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
- 1. naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, że nie zostały spełnione warunki formalne dla nadania prawidłowego biegu zażalenia na postanowienie WSA w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;
- 2. błędne ustalenie, że przedstawione w sprawie pełnomocnictwa A. P. nie dają podstaw do reprezentowania jej przez G. G. przed NSA, co było podstawą do odrzucenia zażalenia na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 9 maja 2018 r.
Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych powyższego zażalenia poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu uprawniającego do występowania w sprawie przed NSA – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej nadesłał oświadczenie A. P., że udzielone przez nią pełnomocnictwa obejmują także postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać osobiście lub przez pełnomocników. Art. 35 § 1 p.p.s.a. umożliwia umocowanie do reprezentowania przed sądami administracyjnymi między innymi rodzeństwo strony postępowania. Rodzaje pełnomocnictw, jakie mogą być udzielne w postępowaniu sądowoadministarcyjnym, wymienione zostały w art. 36 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem pełnomocnictwo może być: 1. ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;
- 2. do prowadzenia poszczególnych spraw;
- 3. do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Natomiast, w myśl art. 40 p.p.s.a., zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy skarżąca prawidłowo umocowała swoją siostrę od reprezentowania jej w postępowaniu zażaleniowym przed NSA na etapie składania zażalenia na postanowienie z dnia 9 maja 2018 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji szczegółowo przeanalizował treść obydwu złożonych w sprawie pełnomocnictw (tj. zarówno z dnia 22 marca 2016 r., złożonego wraz ze skargą, jak i z dnia 20 marca 2018 r., złożonego na (ponowne) wezwanie), i wysnuł prawidłowe wnioski. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA, że z treści tych pełnomocnictw nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, aby siostra skarżącej została przez nią umocowana do wniesienia spornego zażalenia.
W związku z powyższym, Sąd I instancji zasadnie wezwał pełnomocnika – na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do przedłożenia pełnomocnictwa, z którego to wezwania wprost wynika, że chodzi o umocowanie do występowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. W zakreślonym w wezwaniu terminie jednak nie uzupełniono braku formalnego zażalenia, wobec czego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wskazany środek zaskarżenia.
Pełnomocnictwo do reprezentowania siostry G. G. złożyła dopiero na wezwanie z 6 lipca 2018 r., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny był uprawniony do rozpoznania niniejszego zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.