Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 120/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w G. przywrócił termin do złożenia skargi na pismo [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 10 września 2018 r. [...] poinformowała stronę skarżącą, że wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]", został negatywnie oceniony. W piśmie tym zawarto pouczenie o prawie do wniesienia protestu.
Strona wniosła od ww. pisma protest, po rozpoznaniu którego Zarząd Województwa [...] podjął w dniu [...] października 2018 r. uchwałę nr [...] w sprawie uwzględnienia protestu i przekazania sprawy [...] do ponownego rozpoznania.
Pismem z 6 lutego 2019 r. [...] poinformowała skarżącą, że jej wniosek został ponownie negatywnie oceniony. Nadto pouczyła stronę, iż przysługuje jej protest. Strona skarżąca również od ww. pisma wniosła protest (zgodnie z pouczeniem), po rozpoznaniu, którego Zarząd Województwa [...] podjął [...] marca 2019 r. uchwałę nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wskazując w jego uzasadnieniu, że "[...] pouczyła stronę skarżącą o nieprzewidzianym w ustawie wdrożeniowej środku odwoławczym. W wyniku dokonanej ponownej oceny projektu i jej negatywnego wyniku nie powinna była pouczać strony o przysługującym jej prawie do złożenia protestu, ale o możliwości złożenia skargi do WSA na zasadach określonych w art. 61 w zw. z art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy". W pouczeniu Zarząd Województwa [...] wskazał dodatkowo, że strona skarżąca (wskutek zaistniałego błędu w pouczeniu o przysługujących jej środkach zaskarżenia), wywodząc skargę do WSA winna również wnieść wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. strona skarżąca wywiodła skargę do Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Cytując treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji wskazał, że skoro skarżąca – na skutek nieprawidłowego pouczenia organu - wywiodła zamiast skargi do WSA we Wrocławiu protest, to nie sposób uznać, aby wniesienie przez nią skargi (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia) nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia wynikającym z jej winy.
W zażaleniu na powyższe postanowienie organ zaskarżył je w całości, wniósł o jego uchylenie oraz odrzucenie skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca bez własnej winy uchybiła terminowi do złożenia skargi.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pierwsza negatywna ocena dokonana przez organ, protest wniesiony przez wnioskodawcę od tej oceny, jak i rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej objęte uchwałą nr [...] dotyczyło kryterium nr 5, tj. zgodności z przepisami art. 65 ust. 6 i art. 125 ust. 3 lit. 3 rozporządzenia nr 1303/2013, z kolei druga negatywna ocena oraz protest wniesiony przez wnioskodawcę od tej oceny dotyczył kryterium nr 4 tj. "Kwalifikowalność wnioskodawcy/beneficjenta". Natomiast art. 58 ust. 3 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460; dalej: ustawa wdrożeniowa) stanowi, że ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Skoro przedmiotem jednej i drugiej negatywnej oceny dokonanej przez organ były różne kryteria, nie można przyjąć, że doszło do ponownej negatywnej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, poprzez twierdzenie, że przywrócenie terminu do złożenia skargi na pismo [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu nie było prawidłowe, bowiem stronie nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie. Zdaniem organu nie można mówić o ponownej ocenie projektu, jeżeli ocena dokonana przez organ za drugim razem była oceną dotyczącą innych kryteriów, niż te kryteria, których dotyczyła pierwsza ocena dokonywana przez organ.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy strona pismem z dnia 10 września 2018 r. została poinformowana iż projekt został oceniony negatywnie, ponieważ nie spełnił następujących kryteriów formalnych ogólnych obligatoryjnych bez możliwości dokonania korekty/kryteriów formalnych specyficznych obligatoryjnych zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014-2020, tj. zgodność z przepisami art. 65 ust. 6 i art. 125 ust. 3 lit. e i f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. W piśmie tym strona została pouczona o prawie wniesienia protestu. W dniu 25 września 2018 r. strona wniosła protest, który został uwzględniony uchwałą nr [...] i przekazany na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej [...] w celu przeprowadzenia ponownej oceny formalnej.
Oceniając projekt ponownie [...] pismem z dnia 6 lutego 2019 r. poinformowała skarżącego, iż projekt został negatywnie oceniony ponieważ nie spełniał następujących kryteriów obligatoryjnych zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014-2020", tj. Kwalifikowalność wnioskodawcy/beneficjenta. Pouczono stronę o możliwości wniesienia protestu. Należy zauważyć, że pismo z dnia 6 lutego 2019 r. zostało wydane wskutek przekazania sprawy przez Zarząd Województwa [...] na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 2, a więc podstawą prawną jego wydania stanowił art. 58 ust. 4 ustawy wdrożeniowej.
Uznać zatem należy, iż pismo z dnia 6 lutego 2019 r. stanowiło ponowną negatywną ocenę projektu, a skoro tak, to powinno zawierać pouczenie strony o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Przyczyną uchybienia terminu był brak w piśmie z dnia 6 lutego 2019 r. stanowiącym ponowną ocenę projektu stosownego pouczenia o możliwości i zasadach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak takiego pouczenia ze strony organu odnośnie możliwości, terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że po stronie skarżącej nie nastąpiło zawinienie w przekroczeniu ustawowego terminu na złożenie skargi do sądu administracyjnego, który zgodnie z treścią art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej wynosi 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1.
Stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając treść art. 87 § 2 p.p.s.a., skarżąca wskazała na okoliczność, która uprawdopodobnia brak jej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Pouczenie takie nie zostało zawarte w zaskarżonej ponownej negatywnej ocenie projektu z dnia 6 lutego 2019 r. Skoro więc skarżącej nie pouczono o prawie (i terminie) do wniesienia skargi, to nie ponosi ona winy za uchybienie temu terminowi.
Z podanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.