Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych.
Pismem z 12 kwietnia 2012 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że uchybienie terminowi nie jest zawinione przez stronę skarżącą, ponieważ wezwanie do uiszczenia wpisu zostało odebrane przez H.G., która nie była już w tym okresie pracownikiem skarżącej.
W toku postępowania przed Sądem I instancji na stosowne wezwanie z 10 maja 2012 r. strona wyjaśniła, że o uchybieniu terminu do uiszczenia należnego wpisu od skargi dowiedziała się 11 kwietnia 2012 r. od swojego pełnomocnika, który na jej prośbę zapoznał się w tym dniu z aktami sprawy w sądzie administracyjnym.
Postanowieniem z 28 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona nie uprawdopodobniła twierdzenia, że przekroczenie terminu do wniesienia skargi nie było spowodowane okolicznościami przez nią zawinionymi. W ocenie Sądu o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Z pewnością zaś, zdaniem Sądu I instancji, do takich okoliczności nie można zaliczyć nieprzekazania stronie wezwania przez osobę, która podjęła korespondencję w siedzibie firmy, ale nie była jej pracownikiem.
Od ww. postanowienia skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że – jej zdaniem – nikt poza osobą upoważnioną nie może odbierać przesyłek do niej adresowanych. W konsekwencji, w jej sprawie nie można uznać za skutecznie doręczone wezwania do uiszczenia wpisu, ponieważ odebrała je przypadkowa osoba – była pracownica skarżącej, która jest zatrudniona pod adresem skarżącej w innej spółce.
Wnosząca zażalenie podkreśliła również, że nie jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru sądowego, ale osobą fizyczną, a tym samym nie obciąża jej zorganizowanie właściwego obiegu korespondencji pod adresem zgłoszonym w ewidencji działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z komparycji zaskarżonego postanowienia przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu I instancji było przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego to przywrócenia Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej rozstrzyga sąd na wniosek strony.
W niniejszej sprawie strona nie wnioskowała o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, lecz – co wynika z uzasadnienia kwestionowanego postanowienia – do uiszczenia wpisu sądowego. Stąd też należy przyjąć, że zaskarżone orzeczenie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi zapadło z naruszeniem art. 86 § 1 p.p.s.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak podnosi się w orzecznictwie, naruszenie przywołanego przepisu następuje w szczególności w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11). Uzasadnienie musi bowiem być spójne z rozstrzygnięciem podjętym w sprawie przez sąd. Tylko taki jego kształt umożliwia dokonanie kontroli orzeczenia przez Sąd II instancji (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, s. 492). W konsekwencji trzeba przyjąć, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a.
Rzeczą Sądu I instancji ponownie rozpatrującego sprawę będzie zatem rozpoznanie wniosku strony o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.