Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 28 listopada 2022 r., sygn. akt II SPP/Go 59/21 odrzucił wniosek Z. K. – dalej: skarżącego - o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie WSA z dnia 17 listopada 2021 r. o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 9 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 9 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
W skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SPP/Go 59/21 referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 1 postanowienia) oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (punkt 2 postanowienia).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 16 września 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z w przedmiocie prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia doręczono skarżącemu w dniu 5 października 2021 r.
W dniu 11 października 2021 r. skarżący nadał na adres Sądu sprzeciw od postanowienia z dnia 16 września 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 17 listopada 2021 r. odrzucił ww. sprzeciw, jako niedopuszczalny.
W dniu 15 grudnia 2021 r. do WSA w Gorzowie Wlkp. wpłynęło zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2021 r.
Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2022 r. strona została wezwana m.in. do usunięcia braków formalnych ww. zażalenia poprzez podanie czy wnosi o uchylenie czy zmianę postanowienia z dnia 17 listopada 2021 r. – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Powyższe wezwanie skarżący odebrał osobiście w dniu 14 lutego 2022 r. (k. 79 akt sprawy II SPP/Go 59/21) i pozostawił bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 23 maja 2022 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2021r. z uwagi na brak uzupełnienia braków formalnych zażalenia.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 września 2022 r. (I GZ 300/22) oddalił.
W uzasadnieniu NSA wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 17 listopada 2021 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 14 lutego 2022 r. i mimo to skarżący nie odpowiedział na wezwanie.
Pismem z dnia 3 października 2022 r. skarżący, w związku z odebraniem postanowienia NSA z dnia 6 września 2022 r. poinformował, że w dniu 14 lutego 2022 r. otrzymał jedynie postanowienie z dnia 1 lutego 2022 r. (I GZ 4/22) i w związku z tym wnosi o przywrócenie terminu.
Uzasadniając odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia WSA w Gorzowie Wlkp. podkreślił, że wniosek ten został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu.
Sąd podniósł, że jak wynika z argumentacji strony przyczyną uchybienia terminu było niedoręczenie jej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, co się przełożyło na nieznajomość treści tego wezwania. W świetle argumentów skarżącego należy przyjąć, że przyczyna uchybienia terminowi ustała 1 czerwca 2022 r. Wskazanego dnia skarżący odebrał postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 maja 2022 r. o odrzuceniu zażalenia, oraz powziął z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia informacje - o co skarżący był wzywany, kiedy odebrał wezwanie (osobiście w dniu 14 lutego 2022 r.) oraz dowiedział się o konsekwencjach braku wykonania wezwania Sądu. W rezultacie wskazanego dnia ustała przyczyna uchybienia terminu, bowiem strona nie tylko dowiedziała się o niewykonaniu wezwania Sądu, ale też, jakiej treści było to wezwanie.
W konsekwencji przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia mijał 8 czerwca 2022 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został nadany 3 października 2022 r., W związku z powyższym ulegał od odrzuceniu, jako spóźniony zgodnie z art. 88 p.p.s.a.
Sąd I instancji podniósł, że zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Co zaś szczególnie doniosłe w realiach niniejszej sprawy, termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. W ocenie WSA skarżący otrzymał postanowienie WSA z dnia 23 maja 2022 r., bowiem wniósł od niego zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.
Z. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- 1. blokowanie korzystania z prawa do Sądu
- 2. art. 45 § 1 Konstytucji RP poprzez uniemożliwianie skarżącemu realizacji obrony jego prawa na drodze sądowej wobec naruszenia konstytucyjnej zasady prawa do Sądu;
- 3. art. 6 Konwencji o ochronie praw człowiek i podstawowych wolności poprzez nie rozpoznanie wnikliwego i dokładnego uzasadnienia, a tym samym odmówienia skarżącemu prawa do Sądu.
W uzasadnieniu autor zażalenia przedstawił argumentację na poparcie swego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. odpowiada prawu, zatem zażalenie skarżącego podlega oddaleniu.
Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony wniosek podlega zaś odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.).
Należy zgodzić się z WSA, że termin na złożenie zażalenia upływał w dniu 1 czerwca 2022 r. Wskazanego dnia skarżący odebrał postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 maja 2022 r. o odrzuceniu zażalenia, oraz powziął z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia informacje - o co skarżący był wzywany, kiedy odebrał wezwanie (osobiście w dniu 14 lutego 2022 r.) oraz dowiedział się o konsekwencjach braku wykonania wezwania Sądu. W rezultacie wskazanego dnia ustała przyczyna uchybienia terminu, bowiem strona nie tylko dowiedziała się o niewykonaniu wezwania Sądu, ale też, jakiej treści było to wezwanie. A zatem określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia wraz z zażaleniem rozpoczął swój bieg od dnia następnego i upływał w dniu 8 czerwca 2022 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu 3 października 2022 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano powyższe pisma.
Mając zatem na uwadze jednoznaczną treść art. 88 p.p.s.a. Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu.
Tak, więc skoro z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wniosek o przywrócenie uchybionego terminu został złożony dopiero w dniu 3 października 2022 r., a siedmiodniowy termin na złożenie tego wniosku upływał z dniem 8 czerwca 2022 r., to słusznie uznał WSA, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i podlegał odrzuceniu, jako spóźniony na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.