Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 331/15 zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2011 r. do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 562/14.
Sąd w uzasadnieniu wskazał, że P. Spółka z o.o. w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2014 r. nr, określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2011r. w łącznej kwocie 3.462,00 zł.
Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), m.in. art. 89 ust. 4 pkt.1, ust. 5 pkt. 1 i 2, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt. I SA/Wr 562/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: TSUE) następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego:
"1. Czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 – 15 u.p.a.?
2. Czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?
3. Czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?
W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości, jakie zostały sformułowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w wyżej przywołanym pytaniu prejudycjalnym.
Zgodnie z powyższym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stwierdził, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w L. do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE. Odpowiedź Trybunału udzielona na pytanie WSA we Wrocławiu przedstawione w ww. postanowieniu będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny spornego zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny TSUE będą bowiem regulacje ustawy o podatku akcyzowym, które legły u podstaw zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
P. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i dalsze procesowanie w sprawie oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej B. na rzecz P. Sp z o.o. w C. kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie od art. 123 do art. 131 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie tych przepisów zdaniem Podatnika wynika z ich zastosowania w wyniku czego doszło do błędnego zawieszenia postępowania w sprawie. Organ podatkowy w trakcie postępowania podatkowego dopuścił się bardzo dużo uchybień procesowych. Skarżący wskazał, że Organ podatkowy wiedząc o wejściu w życie ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwianiu wykonywania działalności gospodarczej z dniem 1 stycznia 2015 r. za wszelką cenę chciał wydać i jednocześnie doręczyć decyzję Podatnikowi przez upływem tej daty. Mimo próby doręczenia decyzji przed tą datą ten zabieg procesowy się nie udał.
Skarżący zaznaczył również, że w innej sprawie prowadzanej przez ten organ podatkowy (decyzja organu podatkowego z dnia 4 lutego 2015 r. w załączeniu) organ wydał decyzję w której uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia i mimo identycznego stanu faktycznego i zgłoszonych wniosków dowodowych jak i procesowych w toku całego postępowania podatkowego. W tej sprawie z niewiadomych przyczyn zauważył potrzebę uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego nie może być tak że organ podatkowy mimo zgłoszonych wniosków (na przykład o zawieszenie postępowania z przyczyny wskazanej w zaskarżonym postanowieniu - doręcza stronie miesiąc po doręczeniu decyzji podatkowej - postanowienie w załączeniu czy też o połączeniu spraw, które zostało doręczone pełnomocnikowi Podatnika w dniu 21 lutego 2015 r.) czy też pism w sprawie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego umieszcza stwierdzenia, i mimo że pismo jest złożone z brakami formalnymi nie czeka na uzupełnienie tych braków i wydaje decyzję przed upływem terminu do uzupełniania tych braków.
Takie postępowanie jest niezgodne z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych wyrażoną w ustawie ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w toku postępowania podatkowego jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa a w szczególności z przepisami wejścia w życie decyzji to jest jej doręczenie a nie jak błędnie organ podatkowy twierdzi chwila jej podpisania a wynika to z takiego faktu, iż termin do wniesienia środka odwoławczego czy tez skargi do sądu administracyjnego rozpoczyna się od dnia jej doręczenia a nie od dnia jej sporządzenia.
Ponadto skarżący podniósł, że zawieszenie postępowania z przyczyny wskazanej w zaskarżonym postanowieniu jest zbyt wczesne na tym etapie postępowania z uwagi na fakt, iż Podatnik nie otrzymał odpowiedzi organu podatkowego na złożoną skargę i trudno jest ustosunkować do podniesionej tam argumentacji uzasadniających takie postępowanie organu podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06). Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest zatem postępowaniem sądowym, które bez wątpienia mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Ponadto należy zauważyć, że zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2014 r., o sygn. akt II GSK 1940/13).
Zgodnie z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zawieszając postępowanie zasadnie uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie wykładni przepisów prawa unijnego w związku z ustawą o podatku akcyzowym, zadane Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn. I SA/Wr 562/14, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zarzuty podniesione przez skarżącą dotyczyły bowiem między innymi naruszenia ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Kwestie obejmujące zgodność tej ustawy, będące podstawą prawną zaskarżonej decyzji z przepisami prawa wspólnotowego, mają niewątpliwie wpływ na ocenę legalności decyzji w niniejszej sprawie, a w konsekwencji na wynik kontroli sądowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie.
Ponadto, niewątpliwie jak stanowi art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, a także zwięzłe uzasadnienie zażalenia (podkr. NSA). Choć uzasadnienie tego środka odwoławczego ma być zwięzłe, czyli zwarte, to jednak musi zawierać argumenty dotyczące zaskarżonego postanowienia, świadczące o jego wadliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w zażaleniu z dnia 8 kwietnia 2015 r. skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów dowodzących, że skarżone postanowienie jest niezasadne. Zarzut naruszenia od art. 123 do 131 p.p.s.a. oraz jedynie zawarta ogólna ocena, że "zawieszenie postępowania z przyczyny wskazanej w zaskarżonym postanowieniu jest zbyt wczesne na tym etapie postępowania z uwagi na fakt, iż Podatnik nie otrzymał odpowiedzi organu podatkowego na złożoną skargę i trudno jest ustosunkować do podniesionej tam argumentacji uzasadniającej takie postępowanie organu podatkowego" nie mogą być podstawą uchylenia skarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.