Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA) postanowieniem z 18 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 237/24 odrzucił skargę G. Sp. z o.o. w K. (dalej zwanej: skarżącą lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 marca 2024 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, długu celnego oraz podatku od towarów i usług oraz nakazał zwrot skarżącej ze Skarbu Państwa wpisu od skargi w wysokości 937 zł.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gdańsku z 22 maja 2024 r. do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 937 zł o kwotę 56 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu wskazano, że całkowity wpis od skargi wynosi 993 zł i obejmuje wpis obliczony od wartości przedmiotu zaskarżenia w zakresie długu celnego 893 zł oraz wpis obliczony od wartości przedmiotu zaskarżenia w zakresie należności podatkowych 100 zł stosownie do § 1 pkt 2 i 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej 10 czerwca 2024 r. wraz z odpisem odpowiedzi na skargę, zawiadomieniem o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy oraz wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi (z.p.o., k. 25 akt sądowych). W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła wpisu.
W związku z powyższym sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe orzeczenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 73d prawa celnego poprzez odrzucenie skargi, mimo że został od niej uiszczony należny wpis.
Skarżąca w uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z postanowieniem sądu I instancji bowiem, w jej ocenie, w prawidłowy sposób obliczyła wpis od skargi w ten sposób, że na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliczyła 3% od łącznej kwoty obu należności wynoszącej 31 224 zł, czyli 937 zł. W jej ocenie takie wyliczenie wynika z art. 73d prawa celnego, zgodnie z którym naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych oraz podatku od towarów i usług, i wydaje w związku z tym jedną decyzję.
W piśmie z 20 sierpnia 2024 r. skarżąca uzupełniła zarzuty o zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 216 p.p.s.a. w zw. z par. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wpis stosunkowy od wartości przedmiotu zaskarżenia powinien być liczony oddzielnie dla należności celnej oraz podatkowej, podczas gdy wpis stosunkowy od wartość przedmiotu zaskarżenia powinien być w tym przypadku liczony łącznie, od sumy tych należności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na treść zażalenia na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli instancyjnej na obecnym etapie postępowania jest postanowienie WSA odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia wpisu od skargi. Kontrolując legalność tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie to, czy skarżąca miała obowiązek uzupełnienia wpisu, czy została prawidłowo wezwana do wykonania tego obowiązku i czy wykonała ten obowiązek w ustawowym terminie, ponieważ te okoliczności mają znaczenie z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku zarządzeniem z 22 maja 2024 r. wezwał spółkę do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi, przedmiotowe wezwanie zawierało także prawidłowe pouczenie o terminie jego wykonania (7 dni) oraz o skutkach niewykonania zarządzenia sądu (odrzucenie skargi). Jak słusznie zauważył sąd I instancji ustawowy siedmiodniowy termin do uzupełnienia wpisu sądowego upływał 17 czerwca 2024 r. Spółka nie uzupełniła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca nie podważa otrzymania wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi. Jej argumentacja skupia się na nieprawidłowym wyliczeniu wpisu stosunkowego przez sąd I instancji.
Wskazać w tym miejscu należy, że wątpliwym jest działanie pełnomocnika, który na tym etapie postępowania nie uzupełnia wpisu od skargi, czym ryzykuje odrzucenie skargi tylko dlatego, że w jego ocenie zarządzenie przewodniczącego o ustaleniu wysokości wpisu od skargi było błędne. Nie zgadzając się z wysokością wyliczonego wpisu od skargi należało wnieść zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA z 22 maja 2024 r.
Na marginesie już tylko wskazać należy, że kwestia obliczenia wysokości wpisu sądowego w sprawie skargi na decyzję, w której organ celny nakłada w decyzji na stronę obowiązek uiszczenia kwoty pieniężnej powstałej z dwóch tytułów (jako należność celną oraz jako kwotę podatku od towarów i usług) była już przedmiotem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu NSA z 8 lipca 2010 r. sygn. akt I GZ 222/10 wskazano, że wpis od skargi powinien zostać obliczony w tego typu sprawach odrębnie dla należności celnych i odrębnie dla podatku (CBOSA).
W niniejszej sprawie skarżąca skarży decyzję, w której m. in. określono podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego. W decyzji określono odrębnie kwoty jakie powinna skarżąca uiścić z tytułu należności celnych oraz podatku od towarów i usług. Wpis sądowy od decyzji stanowi zatem łączna kwota od wartości przedmiotu zaskarżenia w zakresie należności celnych oraz należności podatkowych. Kwotę oblicza się sumując kwotę wpisu obliczonego odrębnie dla należności celnych, a odrębnie dla należności podatkowych. W okolicznościach niniejszej sprawy wpis został prawidłowo obliczony na podstawie § 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wpis ten – zgodnie z wyżej opisanymi wymogami – stanowiła kwota obliczona odrębnie od wpisu w zakresie należności celnych oraz odrębnie od należności podatkowych. Skoro zatem obliczona kwota była poprawna, zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.