Postanowienie NSA z 24 maja 2016 r., I GZ 321/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [a] [a] Sp. z o.o. w [a] na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [a] z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4830/15 w zakresie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi [a] [a] Sp. z o.o. w [a] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [a] z dnia [a] r., nr [a] w przedmiocie wiążącej informacji akcyzowej postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Skład

sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [a] sygn. akt V SA/Wa 4830/15 zarządzeniem z dnia [a] r. wezwał na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) [a] [a] sp. z o.o. za pośrednictwem pełnomocnika do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w przedmiocie wiążącej informacji akcyzowej (WIA), w kwocie 300 zł stosowanie do treści § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie).

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożyła skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

§ 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarga nie dotyczy zobowiązania podatkowego;

§ 2 ust. 6 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarga nie dotyczy spraw wymienionych w § 1 oraz § 2 ust. 1-5 rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej WIA nie określa i nie ustala żadnego konkretnego zobowiązania, jak również nie kreuje wysokości, terminu ani innych elementów prawa zobowiązaniowego, stanowi jedynie charakter informacyjny dla podatnika. Zatem posiada wszystkie te elementy, które odnoszą się również do indywidualnej interpretacji, od której pobiera się wpis na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia – 200 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, iż nie ulega wątpliwości ani Sądu, ani skarżącej, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna, a zatem skarga podlega wpisowi stałemu. Zgodnie z powołanym w zaskarżonym zarządzeniu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu w przedmiocie wydania Wiążącej Informacji Akcyzowej nie jest decyzją wydaną "w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych", a zatem nie podlega ona opłacie w określonej powołanym przepisem wysokości. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga wprawdzie podlega wpisowi na podstawie art. 230 p.p.s.a. jednakże jego wysokość należy ustalić zgodnie z treścią § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r., tj. na kwotę 200 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż rację w tym zakresie w całości należy przyznać stronie skarżącej. Powołane w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) zobowiązanie podatkowe to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Mamy z nim do czynienia wtedy, gdy na podstawie regulacji zawartej w ustawach podatkowych i aktach wykonawczych do nich dokonuje się konkretyzacja powinności danego podatnika do zapłacenia podatku na rzecz szeroko rozumianego państwa (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r.), a zatem skargi "z zakresu zobowiązań podatkowych" to te skargi, których przedmiot bezpośrednio dotyczy określenia wysokości, terminu, miejsca czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego. Takich cech nie ma natomiast skarga dotycząca wydania WIA polegająca na interpretacji prawa podatkowego dokonywanej przez organy podatkowe. Zgodnie z art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 752 z późn. zm.) WIA jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania wyrobu akcyzowego albo samochodu osobowego akcyzą, organizacji obrotu wyrobami akcyzowymi lub oznaczania znakami akcyzy tych wyrobów, która określa: klasyfikację wyrobu akcyzowego albo samochodu osobowego w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) albo rodzaj wyrobu akcyzowego przez opis tego wyrobu w takim stopniu szczegółowości, który jest wystarczający do określenia opodatkowania wyrobu akcyzowego akcyzą, organizacji obrotu wyrobami akcyzowymi lub oznaczania znakami akcyzy tych wyrobów. Zatem wprowadzenie na gruncie u.p.a. z 2008 r. instytucji WIA ma na celu umożliwienie uzyskania od właściwego organu podatkowego wiążącej organy podatkowe informacji w zakresie klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych lub określenia rodzaju wyrobów akcyzowych, nie ma ona jednak mocy wiążącej dla podatnika. Spełnia ona jedynie funkcje informacyjne i wyjaśniające, nie jest natomiast żądaniem określonego zachowania skierowanym do podatnika, płatnika, inkasenta, nie kreuje bowiem wysokości, terminu czy sposobu zobowiązania podatkowego.

Z powyższych powodów nie można uznać, iż WIA wydawana przez organy podatkowe mieści się w zakresie określonym w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Ponieważ nie jest ona również wyszczególniona w katalogu spraw wskazanych w § 2 ust 1-5 powołanego rozporządzenia, w niniejszej sprawie należało określić wpis na kwotę 200 zł zgodnie z § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art.198 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.