Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1144/19 odrzucił sprzeciw A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oraz zwrócił stronie uiszczony wpis od sprzeciwu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. Spółka z o.o. z siedzibą w G., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do WSA w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r.
Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2019 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez złożenie: pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.); dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) - zgodnie z art. 29 p.p.s.a., a także wskazanie numeru KRS, a w przypadku jego braku nr identyfikacji REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numeru identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, z pouczeniem, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie sprzeciwu.
Mając na uwadze treść art. 73 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przesyłkę pocztową zawierającą odpis wezwania z dnia 18 czerwca 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu uznano za doręczoną skarżącej w dniu 15 lipca 2019 r., albowiem w tym dniu upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 1 lipca 2019 r.
Zdaniem Sądu wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej zastępczo w dniu 15 lipca 2019 r. na adres doręczeń wskazany w sprzeciwie, a zatem ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu upływał w dniu 22 lipca 2019 r. W wyznaczonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych sprzeciwu.
W dniu 29 lipca 2019 r. (nadanym w UP 23 lipca 2019 r.) skarżący uzupełnił wyżej wymienione braki formalne sprzeciwu.
Zażaleniem na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z nieprawidłowym zastosowaniem art. 29 w zw. z art. 35 i 36 pkt 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe jego zastosowanie, w sytuacji, w której pełnomocnik skarżącej od samego początku był umocowany do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji na podstawie pełnomocnictwa ogólnego znajdującego się w aktach administracyjnych, do którego odsyłano na wstępie sprzeciwu, a w konsekwencji sprzeciw od samego początku nie był dotknięty brakiem, wymagającym uzupełnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w punktach 1 do 4 tego przepisu. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymagania ogólne, przewidziane dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym, wymienione w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Oznacza to, że do skargi zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że pełnomocnictwo ma dwojakie znaczenie; z jednej strony oznacza ono pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a z drugiej strony - dokument obejmujący (potwierdzający) to umocowanie. Od udzielenia pełnomocnictwa należy odróżnić jego wykazanie przed sądem, stanowiące jeden z warunków jego skuteczności, a tym samym podejmowania czynności procesowych przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy.
Pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., stanowiącym, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, rozumiane właśnie jako dokument stwierdzający umocowanie, z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis tego pełnomocnictwa jest jedynym dowodem potwierdzającym przed sądem istnienie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony. Ponadto pojęcie pełnomocnictwa w sensie dokumentu należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę.
Zatem w przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi I instancji wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa. Treść przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa został powiązany z "pierwszą czynnością procesową". Podobnie regulacja zawarta w art. 46 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo jeżeli dokument ten nie został wcześniej złożony przed sądem. Zatem oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy.
Na tle art. 46 § 3 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości, że załączenie dokumentu pełnomocnictwa do pisma procesowego, w sytuacji określonej w tym przepisie, stanowi warunek formalny tego pisma. Należy przy tym mieć na względzie, że warunek formalny w postaci załączenia do pisma (w tym wypadku do skargi) pełnomocnictwa może być spełniony tylko w razie załączenia takiego dokumentu, z którego wynika skuteczne umocowanie osoby podającej się za pełnomocnika, do występowania w imieniu mocodawcy w danej sprawie. Tylko złożenie takiego dokumentu pełnomocnictwa może być ocenione jako dochowanie warunku formalnego (por. Uchwała SN z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03, publ. OSNC 2005/1/6).
W konsekwencji niedołączenie do skargi pełnomocnictwa spełniającego ww. wymogi, stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie rodzi określone skutki prawne. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej zastępczo w dniu 15 lipca 2019 r. na adres doręczeń wskazany w sprzeciwie, a zatem ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu upływał w dniu 22 lipca 2019 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych sprzeciwu.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.