Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 500/18, odrzucił wniosek D. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone 14 maja 2018 r.
Pismem z dnia 23 maja 2018 r. skarżący, za pośrednictwem Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu, wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując, że nie mógł go uiścić w terminie, bowiem wraz z żoną zajmuje się wychowaniem trojga dzieci w wieku 2, 8 i 12 lat, a w dniu 15 maja 2018 r. urodził mu się syn. W związku z powyższym, z uwagi na nieobecność małżonki, musiał sam sprawować opiekę nad dziećmi. W tym czasie musiał też poświęcić sporo czasu przygotowaniom związanym z przystąpieniem jego ośmioletniej córki do Pierwszej Komunii w dniu 20 maja 2018 r. W dniu 17 maja 2018 r. żona skarżącego wraz z synem wyszła ze szpitala i dopiero od tej chwili mógł zająć się innymi sprawami niż rodzina.
Organ przekazał Sądowi wniosek skarżącego w dniu 4 czerwca 2018 r.
Sąd I instancji przyjął, że wniosek D. Z. złożony został po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.). Skarżący – jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu – wskazał dzień 17 maja 2018 r., zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął 24 maja 2018 r. Przedmiotowy wniosek skarżący złożył w dniu 23 maja 2018 r., lecz uczynił to za pośrednictwem organu, który przekazał go Sądowi w dniu 4 czerwca 2018 r. Zdaniem WSA, w takiej sytuacji należało uznać, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie został zachowany. Błędne skierowanie wniosku do organu zamiast do Sądu powoduje bowiem przyjęcie, że datą złożenia wniosku jest data przesłania go przez organ do Sądu, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło 4 czerwca 2018 r., a więc z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., co skutkowało odrzuceniem wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. Z., reprezentowany na tym etapie przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że skarżący w związku z błędnym zaadresowaniem (skierowaniem) wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej od skargi uchybił powyższemu przepisowi, co skutkowało odrzuceniem wniosku jako złożonego po terminie i zastosowaniem przepisu art. 88 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżący (rolnik) błędnie zaadresował wniosek, sugerując się treścią art. 87 § 3 p.p.s.a. i nie można przypisać mu nawet lekkiego niedbalstwa. Zdaniem autora zażalenia, skoro art. 86 i 87 p.p.s.a. nie wskazują, wedle jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, to ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu, oczywiście przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, jakie Sąd uzna za istotne, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywróceniu terminu podlega odrzuceniu przez sąd (art. 88 p.p.s.a.).
Zatem, oceniając zgodność z prawem postanowienia WSA o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu z powodu przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy Sąd I instancji prawidłowo ustalił datę złożenia wniosku. Wbrew twierdzeniu autora zażalenia, nie ma przy tym znaczenia przyczyna uchybienia tego terminu ani to, czy było ono zawinione przez stronę, czy też nie, bowiem te przesłanki badane są w odniesieniu do czynności, będącej przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu, a nie do samego wniosku.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że datą, w której ustała przyczyna uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, jest 17 maja 2018 r., gdyż ten dzień skarżący wyraźnie wskazał we wniosku. Siedmiodniowy termin do jego złożenia upływał zatem 24 maja 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym w sytuacji błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej wniosek o przywrócenie terminu do organu – zamiast do sądu, w którym czynność miała być dokonana, jak tego wymaga art. 87 § 1 p.p.s.a. – nie ma zastosowania przepis art. 83 § 3 p.p.s.a., zatem datą złożenia tego wniosku jest dzień jego przekazania do tego sądu (4 czerwca 2018 r.), a nie dzień nadania przesyłki do organu w placówce pocztowej (23 maja 2018 r.). Autor zażalenia również nie kwestionuje tego poglądu.
Wobec powyższego, zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu w rozpoznawanej sprawie jako spóźniony podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Skarżący natomiast nie podważył skutecznie okoliczności, na podstawie których Sąd ustalił, że doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.