Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 152/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) odrzucił skargę G. Spółki z o.o. w B. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 29 grudnia 2021 r., nr PB/36/21, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 marca 2022 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23 lutego 2022 r., wezwano spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 545 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącej 9 marca 2022 r. Do dnia upływu terminu, tj. 16 marca 2022 r. skarżąca wpisu nie uiściła.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy (sygn. VIII SPP/Wa 55/22), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 18 maja 2022 r., a wykonanym 23 maja 2022 r. (data doręczenia 26 maja 2022 r.), wezwano ponownie skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 545 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W związku upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi oraz brakiem jego opłacenia, WSA postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie, zarzucając mu naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu, zasad dobrej legislacji oraz naruszenie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej art. 47-50. Wskazała, że prawo do sądu nie może być iluzoryczne. Podmioty niemogące ponosić kosztów opłat sądowych ze względu na brak środków na ich poniesienie – zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu krajowego – nie mogą być narażane na skutki niezasadnego stosowania w stosunku do nich rozszerzonej wykładni norm prawnych, które w swej istocie powinny zapewniać im prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 18 maja 2022 r. – w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy – wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 545 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ustawowy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał 2 czerwca 2022 r. Spółka nie uiściła w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Argumenty zażalenia nie podważają dokonanej oceny, ponieważ skarżąca nie kwestionuje faktu nieopłacenia skargi. Przeciwnie, podnosi w zażaleniu, iż nie ma środków do uiszczenia wpisu. Wobec tego należy podkreślić, że w związku z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zasadności odrzucenia skargi z powodu jej nieopłacenia. Nie doszło tym samym do pozbawienia strony prawa do sądu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.