Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt
V SA/Wa 665/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. K. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, dalej: ppsa) mogą jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji (postanowienia), jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu).
Dalej Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie jest postanowienie organu o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem WSA, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Okoliczność wniesienia skargi do sądu, z uwagi na art. 61 § 1 ppsa nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 ppsa sąd administracyjny może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zaakcentować, że w toku procedowania nad wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (w tym przypadku postanowienia) podstawową kwestią jest ocena, czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Zaskarżone do Sądu pierwszej instancji postanowienie jest aktem prawnym, który – jak słusznie stwierdził WSA w Warszawie – nie nosi znamion wykonalności. Jest tak, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej zaległości ustalonej inną decyzją administracyjną. Poprzez zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skarżąca stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Rolą organów jest zweryfikować te twierdzenia. Uznanie twierdzeń przez organ nie może podlegać wstrzymaniu wykonania, bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków.
W efekcie, skoro przedmiotem postanowienia, którego wstrzymania wykonania domaga się strona, jest uznanie za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż z uwagi na jego charakter, nie nadaje się ono do wykonania ani nie wymaga wykonania.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.