Uzasadnienie
W. K. (dalej zwany "skarżącym") wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2026 r. o sygn. VI SA/Wa 2277/25, w której wskazał, że wpis sądowy od tej skargi kasacyjnej powinien wynosić 250 zł. Do skargi kasacyjnej dołączono potwierdzenie przelewu wpisu sądowego na kwotę 250 zł. Skarżący jako podstawę prawną powyższego stanowiska wskazał art. 230 § 1 i 2 oraz art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm., dalej "p.p.s.a."), a także § 2 ust. 3 pkt 12 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535, dalej "rozporządzenie").
Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 12 czerwca 2026 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej o kwotę 1.166 zł.
Skarżący - za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika - wniósł zażalenie na zarządzenie z 12 czerwca 2026 r. wyjaśniając, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest decyzja ustalająca wysokość opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji, lecz decyzja wydana w przedmiocie ulgi w spłacie tej należności, obejmująca odmowę częściowego umorzenia zaległej opłaty podwyższonej oraz rozłożenie zaległości wraz z odsetkami na raty. Tym samym sprawa nie jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 231 zdanie pierwsze p.p.s.a., lecz sprawą dotyczącą odmowy zastosowania ulgi płatniczej. Stanowisko to - wskazał skarżący - znajduje bezpośrednie oparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., o sygn. II FPS 2/09.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 227 § 1 p.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Kontroli w postępowaniu zażaleniowym podlega zatem również prawidłowość ustalenia podstawy obliczenia wpisu od skargi oraz zasadność wezwania strony do uzupełnienia tego wpisu.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Stosownie natomiast do art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z treści powyższego przepisu wynika, w jakich kategoriach spraw pobiera się wpis o charakterze stałym, a w jakich wpis stosunkowy. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne. Skarga na decyzję, której przedmiotem jest odmowa umorzenia 50 % zaległej opłaty podwyższonej, ustalonej decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie z 2 października 2023 r. w części należnej Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz rozłożenie zaległej opłaty podwyższonej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, podlega zatem wpisowi stałemu.
W tego rodzaju sprawach spór nie sprowadza się, bowiem do zakwestionowania konkretnej należności pieniężnej, gdyż decyzja wydana w tym trybie nie nakłada na stronę żadnych zobowiązań mających wartość pieniężną. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących odmowę umorzenia zaległej opłaty podwyższonej, ustalonej w wydanej już uprzednio ww. decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie z 2 października 2023 r. w części należnej NFOŚiGW oraz rozłożenie zaległej opłaty podwyższonej wraz z odsetkami za zwłokę na raty. Tym samym Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nieprawidłowo postąpił wzywając do uiszczenia wpisu stosunkowego.
Wskazać należy, że kwestia wysokości wpisu pobieranego w podobnych sprawach została już rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt II FPS 2/09. Wskazano w niej, że od skargi na decyzję organu podatkowego odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej pobiera się wpis stały w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. W takim przypadku spór nie dotyczy bowiem bezpośrednio należności pieniężnej, ale przesłanek przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Powyższe rozważania można i należy zastosować do rzeczonej sprawy, mając na uwadze art. 142 § 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2026, poz. 69, dalej "p.g.g."), stanowiący, że do opłat, o których mowa w niniejszym dziale (DZIAŁ VII Opłaty), stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.) dotyczące zobowiązań podatkowych.
Określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Przepis art. 142 § 2 p.g.g. stanowi natomiast, że wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat, województwo oraz NFOŚiGW. Z kolei, zgodnie z art. 142 § 3 p.g.g., organem właściwym w zakresie decyzji wydawanych na podstawie przepisów wymienionych w ust. 1 w części dotyczącej NFOŚiGW jest Prezes Zarządu tego Funduszu. W sprawach regulowanych niniejszą ustawą organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest minister właściwy do spraw środowiska.
W konsekwencji, prawidłowo określony wpis stały od skargi - zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia - winien wynosić 500 zł. Stosownie natomiast do § 3 rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi albo sprzeciwu od decyzji, nie mniej jednak niż 100 zł, co oznacza, że jego wysokość winna być ustalona na kwotę 250 zł.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.